I hate you Class '84

Because you set the standards we are very pressured to break.

Last practice time, I heard 2013's song. It was good. And as of the moment, I'm sort of pessimistic.

Well, pessimist naman talaga ako. Kaya nga minsan magaling akong leader kasi lahat na ng pwedeng mangyaring masama nagawan ko ng back-up plan basta kaya. Kaya siguro normal lang to.

Nakakapressure lang.

I never really realized how big it was for my poem to be used as lyrics. I really thought it all boils down to arrangement and melody anyway. Hindi naman kasi laging naririnig yung lyrics kaya parang wala lang. Now, because of my writing, it seems like I influenced a huge chunk of the creation of the melody (since inuna nila ipagawa yung lyrics bago yung melody).

This puts me in a really pressured position. The last time I wrote something for the class was 1st year mediscene and, well, we lost. The following year, I let Carla wrote everything and only criticized and fixed the script. We almost won.

This time, I wrote for the class AGAIN when it's our first time in the competition. More so, the two things I wrote both are serious and very socially aware.

If we lose this time, I swear, I'm going to believe I'm a bad omen. LOL.

Ok lang naman talaga sakin na matalo kami, lalu pa't mukhang magaganda yung kanta ng 2013 at 2012. ang pangit lang talaga na palaging kapag ako na yung nagsusulat, natatalo. wahahahha. Sana magawan nina Ate Jana ng paraan sa pagkanta namin nung nagawang kanta.

Kapag natalo kami this time, maghahanap na talaga ako ng ibang talent na pwedeng ioffer. Ayoko nang magsulat para sa class! Pressure. Wahahahahaha.

I hope we can bring '84 back. Basta sana lang talaga may makaintindi nung message nung kanta o may makaappreciate man lang.

I need

May nabasa ako dati sa isang youtube video. the video was just a simple (well, ang galing niya so hindi simple yung dance haha) dance video na improv lang. kumbaga, hindi choreographed at wala lang, gumagawa lang siya ng kung anu-anong step. the uploader tried to explain why he created the video. ang sabi niya: "I just needed to move."

I so need to write now. I don't like needing to do so. Feeling like this means that I have something that I want to let out pero hindi ko alam kung ano ang problema ko kaya ayan. I just need to write. I just badly need to write pero hindi ko naman alam kung anong isusulat. Hindi tuloy matapos tapos ang punyetang to. Letse.

Gusto ko na tuloy matutong magsayaw. At least, kapag naman siguro gumalaw-galaw ka lang, kahit walang sense, ok lang. Basta maisayaw mo.

Eh kapag nagsusulat ka, tapos walang sense, lalo ka lang naguguluhan eh. Nyeta talaga.

Kaya susubukan kong magkasense to. Sorry. I just need to write.

***

Alam ko naman na isa siyaa sa mga insecurities ko. Bakit ba? Konti lang naman insecurities ko sa katawan ah. Konti lang din naman kasi yung talagang napagmamalaki ko eh. Konti lang. So kung magiging insecured ako, o highly affected, sensitive, o kung ano man, pwes wag mo nang idiin. AWARE ako. I'm really trying to work on it. Wag mo nang idiin. Hindi mo ko kilala. Hindi mo ko ganun kakilala para husgahan mo ko sa mga galaw ko. TAO rin ako. Oo na, highly negative na, laging nakikipagdebate, malakas ang boses, palaaway na lang palagi, at demanding. I really try to do something about it. Kaya nga inaayos ko rin priorities ko sa buhay eh. Alam ko lahat to. Pero tao rin ako. Tinatablan rin naman ako ng insecurities minsan. Kaya kung magrarant ako, magiging bastos, magiging sensitive, o kung ano man, sorry. I do have limitations and shortcomings. Marami nga eh. Pero hindi mo naman ako kelangan ganunin. Hindi mo kelangang idiin lalu pa't sinusubukan ko naman gawan ng paraan. Pero mahirap kasi. At hindi mo yun maiintindihan. Kaya wag kang umastang nagmamarunong.

***

Hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko sayo. Pinapagulo pa ng lahat ng tao sa paligid natin. Pinapagulo mo pa kasi hindi ka nagrereact sa kanila. I feel so stupid whenever you just ignore them. Feeling ko hindi man lang ako worth iexplain. Kahit man lang ireject mo yung idea. Please ireject mo naman yung idea. Para naman alam nila na nagmamatter ako. Para naman kapag may pang-aasar alam kong hanggang dun nga lang kasi at masyado lang talaga akong nagiisip kaya nagiiba yung mga bagay-bagay. Hayaan mo, lumalayo na naman ako eh. Unti-unti. Alam ko hindi mo anman mararamdaman. Dadating ang araw, malalayuan din kita ng ganap. Pero ang hirap pala kasi kapag hindi ka na talaga naghanap ng iba pang taong bibigyan mo ng attachment kasi satisfied ka na na sa isang tao ka lang attached at alam mong isa lang ang kailangan mong tunay kaibigan para maging satisfied sa buhay. Ang hirap kasi kapag nangyari yung tulad nito, ayan, wala ka nang ibang close. Hindi mo tuloy mabawi. Shet. Shet ka talaga. Pinapakomplikado pa kasi ng ibaang tao eh. Bwisit. Pero wag ka mag-alala. Nararamdaman ko naman na ayaw mo. Pramis. Hindi lang ako sanay na baguhin kung anuman ang meron. At hindi ko rin gusto baguhin. Pero alam ko na fed up ka na kahit papano. Sorry. Sorry ang bagal ko magbago. Pramis. Alam kong hindi pwede. Hayaan mo, isang araw, malalayuan na kita. Pramis.

***

Lord, balik Ka na. I feel empty without you. You take away these useles feelings. Dahil sa Iyo, alam kong walang kwenta tong mga to. Dahil sa Iyo, sumasaya ako. Please. I don't want to write anymore.

Why can't I be a prince?

Sabi sakin ni Carla, I can't be a prince. For reasons she said, i believe her. I don't have that prince material in me. Ang malungkot lang dun, kung anu man ang dahilan kung bakit hinahadlangan ako ng mundo para maging isang prinsipe, hindi ko naman kontrolado - hindi ko hawak.

At hindi ba yun na nga ang pinakamalungkot sa lahat? Kung wala kang magawa sa isang bagay na nagpalungkot sa iyo dahil nilimitahan nito ang kung sino ka - o kung ano ang maaari mong gawin.

Lalu pa't pati pala pagsusulat ko, pwede maapektuhan. Pero kasalanan ba ng manunulat kung ang interpretasyon ng mambabasa'y nakadepende sa sumulat nito? Wala ba akong karapatang magkaroon ng sariling opnyon o kaya'y pagmumuni-muni sa mga bagay na hindi pwedeng maging ako - katulad ng pagiging isang prinsipe?

Kasalanan ba ng manunulat kung ang kapasidad pala para maging mas epektibo ang kanyang isinulat ay idinepende ng nagbabasa sa sariling pagkatao ng nagsulat?

Ang unfair naman ata. Just because the world judges you in a way that is not necessarily true, it drives you into a limitation that may not necessarily exist, but affects you still.

Gusto ko maging prinsipe. Sa totoong buhay at sa mga sinusulat ko.

Yes people. The World Bank is lying.

Or, maybe FG is really guilty (oh come on ryan, do you even doubt it?) and that administration allies in the congress are so trying to turn the tables just so they can hide the fact that corruption here in the Philippines starts with the first family.

but seriously, it angers me that they fail to realize that Filipinos are not THAT stupid to STILL NOT be aware of the rampant corruption in their country. In fact, they are so aware, they're already numb.

No, I don't think the World Bank would give a damn about the Philippines if the latter is not wasting its money. To merely dismiss the whole thing based on the fact that the World Bank is uncooperative (and I think they have the prerogative to be so) would be like doing nothing to put out a fire even when you're already seeing smoke.

I hate Miriam Defensor-Santiago. I hate the Ombudsman. I hate Mike Arroyo.

If such an obvious thing like this blatant case of corruption would not be resolved, I will have another reason to leave this country eventually.

Deception?

I was almost too convinced to vote “Yes” in the upcoming UP System-wide referendum next next week.

Why? Well, it would be because even though my academics eats nine-tenths of my time almost everytime, I still have eyes and I am not blind to the posters I’ve seen around the College of Arts and Sciences (CAS) grounds regarding the “Defend the OSR” campaign. I was most definitely not blind to the protests held both here in Manila and in Diliman regarding the supposed threat to the Office of the Student Regent (OSR), the sole representation of UP students to the Board of Regents (BOR). This threat is none other than the upcoming referendum. This was what they were calling ‘the obstacle’ to the selection of the new Student Regent (SR) and ultimately to UP student representation and rights.

If you attended the Centennial Lantern Parade last december, students protesting this joined the parade and even had their “moment” in front of Quezon Hall, where the lanterns where presented to the judges. Back then, even though they were really an eyesore, I thought the Lantern Parade would not have been complete without any protest.

Now, these protest have campaigned for a “Yes” vote in the referendum, which according to them, would save the OSR from being vacant in case the “No” votes win or a quota of 50% + 1 was not reached. And you see, in UP, with the BOR being the highest policy-making body, no representation could also mean another possible Tuition Fee Increase (TFI) or another commercialization plan. And that would be scary.

See, I think even though my patriotism and love for current events have continued to lose its spark within me, I still have enough left to be disturbed whenever things like this happen. I unconsciously get information about what’s happening by reading posters, listening briefly to protest speeches, reading placards held up high by activists, etc. This keeps me updated on the issue.

Now, I think what UP has that other schools like Ateneo don’t is that issues like this is not as boring as you think it would always be. Sometimes, an issue is just too cool that even I, with two biology 30 exams tomorrow, would not even resist making a blog entry about it. Sometimes, it just gets better and more exciting.

The posters I read and the portest I heard could be pretty much summed up by: “Defend the OSR by voting yes to the referendum or else we will lose the office and the office would be vacant.”

With this in mind, I was so sure that I would not ignore next next week’s referendum and even convince my classmates to vote. After all, it is our social responsibility. And since I think many would come with me to vote since we are now facing a possible Med TFI, which we were not informed about and which makes us very, very angry. Really.

But see, the twist in the story happened because I still haven’t quit the Medicine Student Council’s (MSC) e-group even though I already resigned from my volunteered position last semester. And this is the reason why I was able to get a new face to the “Defend the OSR” issue.

One person emailed what I think is a blog entry that details things that happened, which I think proponents of the “Defend the OSR” campaign have biasedly mentioned. I won’t really go into the details, but the email presented a very interesting twist to the story: Apparently, a ‘no’ vote in the referendum was not necessarily a threat to the OSR, but only rather a threat to the existing Codified Rules for Student Regent Selection (CRSRS), which a General Assembly of Student Councils (GASC) use to select the new SR.

This is big. This is really big.

See, it turns out that a ‘yes’ vote to the referendum would just mean that the student population agrees to the existing CRSRS and that selection of a new SR can proceed. A ‘no’ vote would just mean that the student population disagrees with the existing CRSRS and that ammendments should be made to it so as to eventually subject it to a new referendum. It would not mean, however, that the OSR would be vacant for, according to the letter I read from the e-group which was a reply from VP for Legal Affairs Theodore Te, the law abhors vacuum in government positions. The OSR is a government position and, therefore, if the referendum decides that the existing CRSRS is not fit as basis for the selection of the new SR, the incumbent SR would have to stay in position. If in any case the incumbent resigns or had the need to leave the office, the previous CRSRS would be used to select a new SR.

So what’s the point? This just means that the “Defend the OSR” campaign for students to vote yes in the referendum to prevent the OSR from being vacant was VERY fallacious and misleading. It was not telling the students the real implication of their vote, especially because the OSR, after all, was in no way threatened to be vacant.

And that’s just the beginning. Apparently, the current SR also ignored the proposed ammendments to the CRSRS that student councils presented in the GASC held last year. The ammendments included a grade requirement for the SR, a “one vote per college” policy, which allows each UP unit to have the number of votes they are entitled to proportional to their size, and removal of a certain organization that is an alliance of only a number of student councils in UP as partner of the OSR. Just a note, I agree with theses ammendments.

The point is, some people think that the CRSRS or the process of how students are able to get a new SR has its flaws, which should be ammended. Now, if this is so, then you’d expect that some people would vote ‘no’ to the referendum in case they knew that this would allow ammendments to the CRSRS. But, if you tell the same people that if they vote other than ‘yes’ in the referendum, the OSR would be left vacant and student representation would be impaired, they would most definitely change their minds. Even though what you said was false.

And, that, my friend, would be a deception.

Even the report in The Manila Collegian about the said issue was either VERY biased or too uninformed of the other side of the story. The article, “OSR referendum to be Conducted System-Wide,” clearly had either just on source or a number of sources that had the same point of view. Now, I know with two years of journalism that this is both bad especially for a news report. I know that the Manila Kule has almost always been leftist, but, seriously, does it have to be this biased or uninformed? That article proved to me that not everything you read gives you the big picture. Some, like this article, give you just half.

See. Isn’t it exciting that as early as in the University-level we can clearly see examples of how people can deceive other people into doing something? And in real life too! I thought I could only experience this on TV! But no, some UP students just had to disappoint me and taint my admiration of this supposed benchmark for excellence.

I don’t know if it was intentional to prevent ammendments in the CRSRS or if the same people in the “Defend the OSR” campaign just really wrongly believed that the OSR was in deep shit once the referendum fails. I do hope it was not intentional.

If it was just a matter of people believing something wrong, then people just didn’t bother to ask for what would really legally happen and that they just made assumptions. That would be sick. Seriously. All those sincere effort to campaign for something that no one bothered to verify? That’s stupid. I can quote Pito here saying: “After all, you can be SINCERELY wrong.”

With this, I’d take back what I typed and hope rather that it WAS intentional. At least, they won’t be stupid and our reputation of having intelligence won't be tainted. Although, they’d be UP students that have BAD motives.

So now, I feel great that I’d be voting a big ‘no’ in that upcoming referendum.

ACET at UPCAT

my mom is so anxious now. nagtake kasi kapatid ko sa ateneo at UP. ang bunso kong kapatid. so last na siya. at grabe naman ang susundan niya noh! tatlong UP! haha. deh. i know she'll pass. at hindi talaga ito ang point ko sa post na to.

ANG POINT: nakalista na rin kaya bilang isang "PEAK" season ang paglabas ng entrance exam results ng big three (aka UP, Ateno, at La Salle)? Kasi di ba kapag pumasa ka, automatic blowout yan! kahit nga sa sarili mo lang eh. ako sobrang nagsplurge sa pagkain nun nung pumasa ko sa tatlo. haha. tapos atenistas at la salista pa yung mga yan so malamang big time spending with the clan or something. haha. tapos kahit sa UP ka lang naman pumasa at kunwari dukha ka rin, dahil nakapada ka, i'm sure magcecelebrate ka! kaya pwedeng-pwede talaga siya bilang peak season ng businesses eh.

hay nako, pag ako nagpatayo ng business, magbibigay ako ng discount sa mga UP, ateneo at la salle passers. I'm sure kikita ako. LOL.

At oo, ineemphasize ko na big THREE lang kasi inaaway ako ng isang taga-UST sa isa kong post. as in. feeling. sa cheerdance lang naman magaling. deh joke lang! Go Uste! Wooh! (Ayan aawayin na naman ako pag may usteng nakabasa nito. joke lang po ah! :P)

Rakista

This came about because I am condemning Lipgloss for its utter and unavoidable mushiness. Haha.

Dati kasi may lalim pa ng kaunti ang conflicts. Ngayon, well, haha. It became filled with too much teenage drama na parang hello ang babaw.

Thus, you guys should watch Rakista. Haha. Talagang nagaadvertise ako eh noh. Ang kyut kasi. Gritty at nakakatawa yung mga hirit. Although kapag pinanood mo siya ay magegets mo kagad na medyo deranged at bastos ng milya-milya yung nagsulat nun, haha, maaenjoy mo pa rin siya. I guess because the things that it presents are closer to home compared to that of Lipgloss’s.

---***

So there. This entry also means that I’m still benign. No schoolwork yet. Grabe, I think this is also my first weekend this year that I’m not doing anything (kasi kung hindi may exam ako, kelangan ko magreview for upcoming exams or may trabaho ako during weekends.). Haha. Ang sarap maging bum!

---***

Oh, and Pito speculates that Obama is the antichrist. Pero wala lang naman yun. Possibility lang ata. Or chance. Search niyo na lang sa google.

At naisip ko lang, ano kayang pakiramdam niya kung malaman niya na pinagkakamalan siyang antichrist (given na hindi nga siya yun) ?

---***

Ate Tina asked me to go back to MSC. I was almost tempted to say yes. After all, I have ZERO extra-curricular activity last sem and it would probably hold for this sem. I don’t even have the urge to give much attention to UP One Earth. (Sorry Gel!)

But I decided against it. Haha. I guess the trauma of being looked upon as a project-wrecker still has its toll on me. It wasn’t a good feeling you know. What’s worse was that afterwards, I felt like I didn’t deserve to feel that way anyway.

I don’t even think I’m going to volunteer for MSC next year. I’m fed up with the leadership crap. I don’t believe I have that capability anymore and it’s not like I still need those things for my resume. I’d rather sleep.

i watch lipgloss...

(oo, tungkol sa TV shows ang blog entry na to, haha, napapansin ko kasi na masyado nang dense ang paguutak ko eh. stressed na ng ako, dense pa ko mag-isip. kamusta naman. kaya ayan. para maiba naman. :P tsaka para may remembrance ako ng tanging bagay na ginagawa ko ngayong sem break bukod sa pagtatrabaho: ang manood ng TV. :P)

simula pa lang, sinabi ko na kagad na magiging malaking 'sayang' ang palabas na to simula nung mapanood ko yung 'launch' ng TV5. bakit? kasi, guess what, isa siyang show tungkol sa angst at buhay pag-ibig ng high school students! napaka-novel ng concept di ba? haha. tsaka kita kagad na yung mga artistang kinuha nla hindi man lang marunong ikislot yung mukha para magmukhang malungkot. kahit nga yung masayang emotions hindi nila kaya eh. LOL. kung gusto mo ng matinong show, kumuha ka rin ng matitinong gaganap. kasama pa rin naman sa execution ang pag-arte ng mga artista eh. kung hindi sila aarte ng matino, kahit ano pang ganda ng pag-ilaw at paggalaw ng camera, papalya pa rin yung show.

may creativity ang story-telling at producion design. PERO, mababaw ang plot. haha. ano ba kasi ineexpect mo. kung sabagay kasi ang target market niya yung teenagers. eh, aminin na natin, pag teenager ka hindi pa ganap ang pagtingin mo sa mundo. naive ba. at papatok talaga sa kanila ang mga kwentong pag-ibig at kwentong may tangay-tangay na angst.

speaking of plot, ang talagang dahilan kung bakit ito ang paksa ng blogentry na to ay dahil sa bukod sa pag-ibig at angst, isa pa sa 'recurring theme' ng palabas na ito ay, guess what: SEX.

yup. sa kwento, may isang character na nakipagex sa nanay ng kaibigan niya. meron ding nakipagsex (habang lasing) sa bextfriend ng girlfriend niya. at meron pa yatang isang lalaki na namolestiya ng mas nakakatandang kaibigang lalaki na nagbalik bilang coach niya sa swim team at muli atang nakipagsex sa kanya.

o di ba!? sex kung sex. at ang trato ng mga character sa bagay na ito ay hindi isang bagay na mahalaga, kundi isang 'private activity' lang. inayon nga talaga nila yung buong show sa 'Gossip Girl' ng amerika. waw.

anung mali? well, kung ang show na ito ang salamin ng tunay na estado ng pag-iisip ng kabataang Pilipino ngayon, pwes hindi na nga nakakagulat na maraming teenage pregnancies.

normal naman siguro na maging paksa ng usapan ng mga kabataan ang sex. agham na mismo ang nagsasabing hindi mo yun maaaring pigilan dahil sa mga 'secondary sex characteristics' na dala ng hormones. at sa teknolhiya ng kasalukuyang panahon, maipagkakaila pa ba na hindi na mga batang naive at 'walang alam' ang kabataan ngayon?

Pero para kasi ipakita na isa yung bagay na pwede mo lang gawin basta-basta, at para ipakita ito sa isang show na ang target market ay yung mga teenager na ang pananaw sa mundo eh mababaw pa ng lubusan at pag ipinakita mo sa kanila na okay lang gawin ang sex ng walang kahit anong implication eh susunod naman sila, hindi ba mas lalo nitong pinalalala ang miseducation pagdating sa sex. sex has a lot of implications. dapat napag-iisipan ito nang mabuti. mas lalong mahirap magkaroon ng sex educaion kung hinahayaan lang na yung mind set ng kabataan ngayon sa sex ay isang bagay lang na ginagawa for sheer pleasure (or for love, if you prefer the romantic point of view).

ewan ko ba. bakit ba kasi hindi magets ng mga punyetang gumagawa ng TV shows na iba ang pagkakakilanlan natin sa mga amerikano at lalong iba ang kultura natin kesa sa kanila (kung maituturing na kultura yung meron sila ngayon). for one, we still have values that we continue to safeguard (kahit halos pawala na) unlike the americans na naubos na nang tuluyan mahabang panahon na ang makakaraan. haha.

pero bago pa paghinalaang anti-american post lang to, babalik na ko sa topic. nanonood pa rin ako ng lipgloss dahil sa timeslot nila sa saturday, yun na yung pinakamagandang panoorin (o di ba ang pathetic ng philippine TV haha) at ganun talaga dahil hindi kami cable. at dahil nasundan ko na rin yung kwento, eh di pinanood na rin. kaya ako nagimbala eh. haha.

ang maganda lang na naidulot sa akin nung show ay naging interesado na tuloy akong panoorin ang gossip girl. gusto kong malaman kung papatok sakin yung series. nung una kasi insip ko na baka para lang siyang 'chick flick.' Pero dahil sa lipgloss, at dahil medyo rip-off lang naman siya nung american show, at dahil palaging mas maganda yung original, gusto ko na tuloy mapanood yung gossip girl. pero wala naman akong time eh, kaya bahala na. haha.

---***

pero hindi naman lipgloss lang ang palabas sa TV5. marami pang iba. at, in fairness, alternative nga yung mga show nila sa masyado nang 'formulaic' na shows ng abs at gma.

ang paborito ko: Rakista. haha. nakakatawa kasi eh. tapos maayos yung script. at shet inlove ako sa style nung camera na nanginginig. yung parang amateur na cameraman ang may hawak tapos nangingig at gumagalaw pa yung kamay habang nagtetake. wala lang. masyadong indie yung feel nung show tapos magaling yung pag-arte nung main charcters. may ilang artista lang na medyo hilaw pa yung facial at vocal expressions. nakakatuwa siya.

---***

haha. nadagdagan na rin pala ang mga pangarap-slash-mga bagay na dapat magaa ko bago ako mamatay:

1. magkaroon ng palanca award-winning short story
2. makagawa ng documentary
3. makagawa/makasulat ng TV series.

ewan. gusto ko kasi magsulat ng tv series na TGIS at g-mik like pero matalino/scientific/'nerd' yung setting at script. haha. pag may oras ako, kakaririn ko to. :)

Miracles happen when you believe

Astig. Tuwing dumadating kasi ang punto na nagbabagsakan ang exams ko, nagpapaka-GC talaga ako at nagcocompute ng grades kasi klangan kong malaman kung pano ako babawi para mamaintain ko an scholarship ko. ayoko naman kasing maging out-of-school youth. Kaya gumagawa ako ng target grade at wow grades. yung wow grades pangarap lang yun. para magawa kasi yun kelangan ko ng sobrang tataas na exams eh.

pero alam mo yung pakiramdam na kapag nakita mo yung grade mo nakapost sa bulletin board tapos hindi ka talaga makapaniwala at binabasa mo ng paulit-ulit yung student number mo para lang makasiguro na oo ikaw nga yun? wala lang. tatlong beses nangyari sakin yun sa tatlong subject. at nakakabilib na minsan talaga, kapag pinaghirapan mo, may bumbalik lalu pa't ang blessings ni God mas madalas na unexpected.

Salamat God! :)

Finally, a post.

This semester proved to be a very CHALLENGING one for me.

The first few weeks of the semester immediately brought me wondering whether I should ontinue doing something I really like doing. I ended up deciding against it just to stand firm for the convictions I earlier made. I had to quit the culture com at a point where I was already tasked to lead the culture week (something I was really excited about) this coming feb. And I wouldn't probably go back anytime soon. Probably not even next year. But quitting didn't end the agony because I was led into doubting waht I did. It started a struggle which was both pathetic and painful.

That beame the reason why this semester is probably the ONLY point in my life when I actually had ZERO extra-curricular activities. I even stopped blogging, for crying out loud. Neither did I write even for leisure purposes. And that's weird and undoubtedly hard considering the fact that I believed these activities are what fuel me to continue studying.

But I guess, when what you think fuels you to d something else becomes the very thing that hinders you from doing so, you're forced to rethink of your priorities and see the bigger picture:

What am I here for?

And in the end, I figured I'm here to become a doctor so if I'm to prioritize it should be a no-brainer.

---***

I also figured that this is the semester is the first time I've really dedicated my time to studying, with eating and watching TV as the only activities I do to detox. Really. And my gades are no better. But that's because my subjects this sem are either too toxic when it comes to requirements, too hard for a normal human being, or both. I even think I have a great chance of dropping out of the CS this sem. I just really hope I'd make it with the GWA 2.0 requirement. (This means that the org chem exam should be created so that students would PASS, for crying out loud!)

I also realized that what I told Lovely might have been true. God wanted me to drop all those extra-curricular activities so that I'd still be able to maintain my schlarship.

---***

Well, at least the hell sem is ending. Goodbye 2,4-dinitrophenol and Grignard's reagent. :)

Kung bakit isa akong malaking gago

*this entry was written two weeks ago ata. late post pa rin. pardon the profanity. i just don't believe that these words should be condemned for use even for literary purposes because i stand by my belief that filipino profane words remain to have much much much impact whenever they are used compared to english profane words. I just think the emotions would be incomplete without them.

Isa akong malaking gago na karapat-dapat ding murahin ng paulit-ulit pa.

Alam mo yung pakiramdam na alam mong dapat yung nakikita mo sa salamin sa tuwing haharap ka rito ay iba na? Yung parang dapat hindi na ganun pero ganun pa rin? Ano kayang pakiramdam nung mga nagpaparetoke ng kung ano mang parte ng katawan nila tapos pagtiningnan nila kalaunan bumalik lang sa dati yung pinaghirapan nilang ipaayos at pinagtayaan nila ng buhay para lang maiba? Katulad kaya ng nararamdaman ko ngayon?

Alam ko isa akong isang taong walang kahabas-habas ang dila kung mamintas at mamuna ng mga tingin kong mali at pinaninindigan kong mali talaga. Alam kong ako yung tipo ng pinuno na walang pakeelam sa nararamdaman ng ibang tao sa grupo ko at mas mahalaga palagi na magawa namin yung dapat naming gawin kahit pa magkasiraan ng pagkakaibigan. Alam kong nakakatakot ako pag nagutos at lakas pa lang ng boses ko hindi mo na mapapantayan kaya imbes na magreklamo tatahimik ka na lang. Aalm ko yun. Alam ko lahat yun.

At nagsimula ako sa pisay na ganyan ako. Sa apat na taon kong ginugol sa pisay, sinubukan ko talagang magbago (oo, kahit maniwala ka o hindi). Kasi alam kong mali. At umalis ako sa pisay na alam kong iba na yung pananaw ko sa pamumuno at iba na rin yung paraan ko sa pamumuno.

Pero alam mo yung pakiramdam na, pagkatapos mong magnilay-nilay, bigla mo lang itatanong sa sarili mo kung anong nangyari at bakit ganun pa rin? Sinubukan kong ipagtanggol ang sarili ko pero nauwi rin sa wala. Sinubukan ko talagang bigyang diin na hindi ako bumalik sa dati na naging makasarili yung motibo ko sa pamumuno. Pero sa huli, napagtanto kong parang ganun pa rin naman – parang naging makasarili pa rin ako.

Punyetang culion kasi yan. Ni hindi ko man lang magawang makahingi ng patawad sa harap ng klase noon. Pano kasi naisip ko na baka pag humingi ako ng patawad, baka ang lumabas lang nagiging papapel pa ko eh natalo na nga kami’t lahat-lahat. Kaya yung sakit noon na ako yung may kasalanan kung bakit nauwi sa wala yung pinaghirapan ng klase, sinarili ko na lang. Kunwari hindi na lang ako nasasaktan noon at kunwari wala lang rin sakin. Nakalimutan kong tao nga rin pala sila, haha, at akalain mo yun, nasaktan rin sila. Tanga ka talaga, ryan, tanga. Eh makakahingi pa ba ko ng patawad ngayon eh medyo matagal nang panahon yun nung nangyari. Eh di lalu nga akong magmumukhang papapel pag nagkataon. Tarantado ka talaga ryan. Hayup ka.

Patawad imed…

Kaya ayan. Dumating tuloy ako sa isang punto na may nanunumbat na sa akin (At oo, kaya nakadiretsong Filipino ito ay para hindi maintindihan ng putanginang iyon. Yikee. May ideya na siya kung sino). Tapos alam mo ba yung masakit dun? Hindi ko mapagtanggol yung sarili ko. Kasi ako yung mali eh. Kahit nasasaktan ako at gusto kong hindi paniwalaan yung mga sinasabi niya, wala akong magawa. Kasi alam kong tama siya. Kung mali ka ba, wala kang karapatang magalit kahit nasasaktan ka? Kahit magalit na lang ng alang-alang sa pagiging tao mo na nasasaktan rin?

Sinumbat niya sakin yung culion. Dominante raw ako. Mapagmanipula. Yung tipong tarantado ba. At kahit hindi niya sinabi, alam kong gusto niya ring isumbat na pagkatapos ng lahat-lahat, nauwi lang rin naman sa wala yung pinaghirapan nila. Alam kong gusto niyang isumbat na wala akong kwenta mamuno.

At iyon ay pagkatapos kong umalis sa pisay na dala ang lahat ng natutunan ko mula sa mga tao doon tungkol sa kung paano tunay na mamuno. Pagkatapos ng lahat ng itinuro sa akin ng buhay, kakalimutan ko lang rin pala. Kundi ba naman tanga.

Alang-alang sa kawalang-hiyaang ginawa ko noong nakaraang pebrero, patawad sa ubod ng panget at walang kwentang dula na pinilit, sinigaw-sigawan, at inapi-api ko kayong gawin. Patawad ng sobra. Sobra sobra.

Dahil sa isang cellphone video na nagtataglay ng isang kahayupang tunay

*this was created a month ago? not sure.. :)

Sa tingin ko, kaya ko nagawang matutoong magsulat ay upang sa mga panahong tulad nito – kung saan ang bawat patak ng ulan ay tila mabigat na kung anong tumatapak sa iyong dibdib at nagpapabigat dito, kung saan sa di malamang dahilan ay biglang dumidilim at lumuluha na lamang ang buwan, kung saan sa malayo’y maririnig ang mahinang pagluha ng mga payaso – magagawa kong mailabas ang aking nararamdaman sa pamamagitan ng salita, ng titik, ng tunog. Kasabay marahil ng pagbigay sa akin ng kakayahang ito ang kaalamang sa maraming mga susunod na sandali’y mararamdaman ko ang ganito. At pasalamat pa nga akong sa pamamagitan nito’y magagawa ko iyong ilabas ng tahimik at di mapapansin ng iba. Pasalamat pa nga akong sa pamamagitan nito’y di ko kailangang umiyak – dahil ang mga salita ang gagawa niyon para sa akin.

Ngunit kung iwawaksi ko ba ang kakayahan ay mawawala rin ang kaakibat na kalungkutan? Kung hahayaan kong maging tanga na lamang akong muli sa paggamit ng mga salita, muli bang babalik ang mga ngiting napapawi? Muli ba akong sasaya?

Dahil kahit pa may paraan upang ito’y mawala, ang kalungkuta’y nararamdaman pa rin, kahit kaunti lamang, sa mga sandaling hindi mo pa ito naisusulat. At hindi ba iyon ang pinakamasakit? Ang maramdaman ang isang lungkot ng sandali lamang – animo’y pinaaasa kang hanggang doon na lamang ito’t di na muling mararamdaman.

O kaya naman marahil ay tanga lamang ang nagsusulat. O kaya’y ingrato sa paraang binigyan na nga ng ikasisiya, ang gusto pa’y mawala ng tuluyan ang nagpapalungkot sa kanya.

Sa mata ng mga nakakariwasa...

... krisis na nga, itinuturing pang biyaya.

Hindi ko anbasa ang editoryal ng Philippine Daily Inquirer noong nakaraang martes pero sa nabasa ko sa blog ni Cheska, parang buti na lang at hindi na ako nakapagbabasa ng dyaryo ngayon at likas akong hindi mahilig sa mga editoryal.

Ayon sa post ni Cheska, hinanapan ng naturang artikulo ang kasalukuyang krisis (sa langis, ang tumataas na inflation rate, tumataas na pamasahe, at kung anu-ano pang tumataas na nagpapahirap pa lalo sa mahirap na nga Pilipino) ng nakukuha diumanong mabuti ng mga Pilipino mula dito.

Isipin mo un, krisis na ha. Kahirapan na ang pinag-uusapan tapos sasabihin sa iyo ng isang editoryal sa dyaryo na mabuti nga iyon at nakakatulong ka sa kalikasan?!?! Lalu pa't di naman kaila na sa panahon ngayon, halos lahat ng Pilipino di magkaintindihan kung paano kakain!

At para mawindang kayo sa kung paano nagkakamali ang perspektibo at pananaw ng mga "priviledged" sa mga bagay-bagay basahin ninyo ang blog entry ni cheska:

http://areyouafundamentalparticle.blogspot.com/2008/07/hooray-for-inflation.html

Tapos pagnilay-nilayan mo kung bakit halos lahat ng Pilipino ngayon tahimik na lang at halos hindi mo na maririnig ang pag-aray nila sa sunod-sunod na pahirap na dala ng dumadausdos na ekonomiya, para mapagtanto mong hindi na nila magawang umaray dahil marahil ay hindi na kasi iyon sapat sa sobrang hapdi.

Tapos pupurihin pa ang mga latigong humahampas sa kanila? Kundi ba naman tanga.

Kapag nagdesisyon ang tadhana na idikta sa iyong "mature" ka na, kelangan mong sumunod, kahit papano, at panindigan ito. :)

Mahirap makahanap ng isang taong kapareho mo ng "birthday." Pero mas mahirap makahanap ng taong kapareho mo ng "birthdate" - yung kapareho mong ipinanganak sa araw na iyon. Ako nakahanap na at dalawang beses pa. Tapos yung isa, first year imed ngayon. Nakakatawa (at nakakailang) na tatawagin ka niyang 'kuya' dahil lang second year ka na samantalang magkasing-edad lang naman talaga kayo at sakto pa! Haha. Sabik na tuloy akong batiin siya sa araw ng aming kapanganakan. Iba rin naman kasi ang pakiramdam na yung eksaktong binabati sa iyo ng mga tao, ipambabati mo rin sa iba sa parehong araw. Nakakatuwa. :)

Ngunit bukod pa sa realisasyong ito, nakalatay rin sa araw na iyon ang isang tila mabigat na paratang ng tadahana. Kapag kasi nagdesisyon ang tadhana na idikta sa iyong "mature" ka na, kelangan mong sumunod, kahit papano, at panindigan ito dahil kung sabagay, may magagawa ka pa ba? Samantalang tumatakbo ang oras at dumadaan ang mga panahon, alangan namang magdalumat ka muna bago kumilos pasulong. Kaya nga pagdating ng takdang araw, di rin minsan maiiwasan ng isang taong tumingin sa kanyang sarili at itanong: "Tama ba ang tadhana?"

Kung tutuusin kasi, ilang araw na lang, legal na akong bumili ng Playboy (pero kung sabagay Pilipinas nga pala ito noh? at hindi naman talaga masyadong natutupad ang 'for people who are 18 and above' rule dito), alak, sigarilyo, at kung anu-ano pang bisyo. Pwede na rin akong pumasok sa kahit anong bar dito sa malate at manood ng kahit anong pelikulang may explicit content. Haha. Exciting. :)

At dahil pwede na, doon na pumapasok yung bigat na biglang sumasailalim sa bawat desisyon na gagawin mo sa araw-araw. Sa pagkakataon kasi na ito, MAS malaya ka nang gawin ang mga bagay sa mundo dahil sa idinidikta ng "society" na handa ka na. At sa totoo lang, nakakatakot maging malaya dahil nagiging mag-isa ka na lang sa pagtahak sa daang gusto mong suuingin. Kaya nga para sa mga hindi pa handa, si Oble ang pinakanakakatakot na imahe sa lahat.

At dahil nga wala ka naman talagang magagawa kung hindi sumunod at magpatuloy na lang pasulong, isinusuksok mo na lamang sa iyong isipan na kakayanin mo na lang ang mga hamong dadating. Kaakibat nito, sinusubukan mo ring simulang ipakita at patunayan sa sarili na baka nga nga hindi naman mali ang tadhana na maniwalang handa ka na sa kalayaan.

At dahil dito, naisip kong gumawa ng pagbabago. Kung sabagay, halos isa't kalahating taon na rin naman ang lumipas nang talikuran ko ang opinyon ng iba dahil lang sa isang walang kwentang dahilan na di kalaunan ay naging dahilan rin para makasakit ako ng iba. Siguro'y bahagi ng kalayaan ang maipakita sa iba kung sino ka at sa huli'y tanggapin ang pananaw nila sa iyo - masaktan ka man o hindi, matuwa o malungkot mula dito. Kaya marahil ay dapat nang tigilan ang pagiging hipokrito at tuluyang yakapin ang pananaw kong ang mga opinyon ay pinaninindigan ngunit inilulugar sa sariling pananaw at sa pananaw ng iba.

Isang email mula sa kabit ni Dating Pangulong Erap

Kilala ko na ng husto ang mga ganitong email na isang tingin ko palang, kaya ko na kaagad malaman kung isa siya sa mga email na nanloloko lang ng mga nakakatanggap nito - unwanted emails ba. Pakiramdam ko nga bihasa na ako sa mga ganito eh.

At kagaya rin marahil ng maraming may email address, binubura ko kaaad ang mga ito ng hindi man lang binubuksan. Sa totoo lang, bago ako magbasa ng kahit anong email, buburahin ko muna lahat ng ganung email. Nakakairita kasi na minsan, sa 35 na email ko, 10 lang dun ang may kwenta sa buhay ko at karamihan, mga email na pinapaasa lang akong marami akong email.

Pero minsan, kapag nababagot ako o sadyang nakakaengganyo ang pangalan ng 'nagpadala,' hindi ko agad binubura at, sa katunyan, binabasa ko pa nga.

At akalain mong mayroon din palang mga pagkakataong mamamangha ka sa mga ganitong email. Minsan kasi, sobrang imaginative ng pagkakagawa niya na umaabot sa puntong nakaka-aliw. Hindi pa rin nakakakumbinsi pero nakaka-aliw pa rin. Sino ba kasing tao ang may kakayahang umisip ng mga ganitong scenario para lang makagawa ng mga email na manloloko? Kaya nakakabilib eh. Yung iba kasi lantaran na lang sinasabi na: "I'll send ou 300 gazillion dollars just reply to this message with your contact info, etc."

Pero ang email na ito, gumamit pa ng kaunting history at story background para lang mas magmukhang convincing. Haha. Kakaibang talaga. Oh eto na (unedited):

From:Madam Laarni Ejarcito Enriquez. Confinement house.
Manilla, Phillipine.

WITH TRUST AND CONFIDENCE,

Dear Sir,

I am very sorry to had infringe into your privacy without permissionbut please with all humility i solicit your attention to hear me out.Iammadam Laarni Enriquez, a filippino by nationality, and a divorcee. Honestly I would like to have a long lasting relationship with you ,if possible entrusting my life time fortune into your possession,as now I am broken hearted and needs someone to trust, without remembering mypast and forsaken experiences from close confidants and family. I need someone, who would take me for whom I am and as a life timepartner, after making claims of my deposited life fortuned in Abroad.Well, from your profile, I believe in me that you ought to be a veryhonest person.

I would like to give you a brief description of my lifeautobiograph I was once the mistress of our President, Joseph Estrada,andduring his tenure in office, I was often used as a courier indepositinghis(the president) funds, in the Europe,and Africa because of myhonesty but his wife Madam Loi and her son-Jude, accused me of havingsecretaffair with the president ,this led to fabrication of all kind ofallegation against just to disrepute my honestly earned fame .

But, not quite long, I was arrested, together with his wife and son,in connection with the 27th July, 2003, failed coup for working in thehousehold of the ex-president Joseph Estrada .Althought i was latergranted bailed as there was no substantial evidence against me , now Ihave been released but under security watch within state confinementwithlimited opportunity to reach the outside world to prove my innocence. All, I want from you is to assist me make claims of some funds, I diddeposited in metallic truck box in security finance house in London,United Kingdom a remote states in British. Every other deposit havebeenconsficated and seized by the the government of Madam Gloria thePresident of republic of philippine .

But, this one is the only one theycouldnot see, as I did kept the deposit certicate and deposit agreetmentwith one of my close confidant The Amount being deposited is much about 20. Million United statesdollars,as this was the money that was supposed to be used by thePresident to acquire some properties in Europe.

All, I want from you, now is honesty and sincerity, as, as soon asthis money is claimed by you, I will look for a way out and sneaked outof Philippines and travel down to meet you in your country , theshipment cost and demurrage has being taken care I would like us to goinvestment partnership together,in investing this money in your countryandanywhere else you prefer.

I will send you my Photo, the a depositcertificate and authoritative agreetment which i am prapared to forward to youwith more hint on how to reach the security company to retrieve andrequest the shipment of the metallic box containing fund on my behalftoyour country while i join you at convenient time for joint investmentif you desire.In addition to this i promise to give you five millionunited states dollars out of the total fund for your kind assistance.

Sincerely,
Laarni.

I hated Math 5

I hated Math 5.

I really hated Math 5.

No, seriously, I really really hated Math 5.

But see, for things that make you tougher and better as a student, more so as a scholar of the government and as a student that is paid to study HARD, those things that challenge your very being to exert more than what you can and excel more on the things you’re bad at – things that push you to the limit, no matter how hate-able it can be – are the things that you’ll eventually love. Things like this, though you hate now, can propel you to breeze through other things that could have been tougher if not for the former.

Even we, INATRMED students, who are actually supposed to have a course centered on biological and medical sciences, still have three math subjects: Math 17, Math 100 and Math 101. Math 17 is the basic math while Math 101 is statistics.

And guess what, Math 100 is calculus.

I know, right? Why the hell are we studying calculus for? Do we seriously have to integrate just so we can measure the pimple of our patients? Or wait, do we have to make a graph and check its continuity just so we’d have quantitative values regarding its location on our patient’s butt?

Oh yeah, I doubted its significance. But see, the world would not fail to prove you wrong many times. We use math in Nephrology, not exactly sure kung calculus talaga pero related ata, in computing for concentration gradients, etc. See, even medicine needs math.

This brings me to my stand (this is the part of an article where the writer would actually just state its stand because he can’t find any other creative way to tell it.): Math 5 should remain as a REQUIRED subject for Pisay seniors.

Why?

One: It is undoubtedly useful. It prepares the Pisay scholars for their math subjects in college, making the scholars have a good foundation for the basic concepts.

Two: If it is removed solely because it is TOO ADVANCED for high school students, then why the hell would Pisay remain to be called the premier high school of the country? If they think something as basic as math 5 is too hard for us, then why still call us gifted? If the main reason for removing it is that it’s too advanced, thus too hard, for us, how would we be different then to the other high schools? Ganito ba kaliit ang tingin ng BOT sa kakayahan ng isang Pisay scholar?

I know it could be that they are just concerned, but the mere fact that many have survived Math 5 means that it is not beyond our capacity.

Come on, those people who got a 5.0 in Math 5 failed not because it was too hard. They failed because of external factors – whether intentional or unintentional, whether it’s their fault or not. For crying out loud, it’s just stupid – PLAIN stupid – to remove a subject just because some fail in meeting its requirements.

And I feel offended that the Math Department is even pushed to comparing our curriculum with the other science high schools. Aren’t we even supposed to have a harder curriculum compared to the other high schools of the country solely because we bear the title of being the premier high school of the country? Wouldn’t it be just right to give justice to that title by actually making sure that we are not just high school graduates after we leave Pisay, but exceptional high school graduates? I’m sure that’s what the country would want. After all, we spend tax payer’s money for our education so why not be the best as a form of respect for being scholars?

It’s just irritating that things like this, when looked upon in the wrong paradigm, can lead to actions that can actually decrease the standard of excellence that our beloved Pisay has. We should not let that be. If there’s something to fight for, judging by what I witness with quesci’s standards, excellence is something we, alumni, should protect.

Tarantado Ang Nagsabing Pantay-Pantay Ang Mga Tao

Kung isa kang karaniwang mamamayang walang bank account na halos sumabog sa dami ng laman at nakatira ka sa Quezon City pero nag-aaral ka sa Maynila, napakaliit ng pagkakataong hindi ka sumakay ng LRT 1 para tahakin ang Taft Avenue, lalu pa’t di na lingid sa kaalaman ng nakararami na ang pagsakay sa jeep o kaya bus na tumatahak sa kahabaan ng Taft upang makarating sa pupuntahan ay isang lantarang pagsigaw na gusto mo talagang ma-late. Kabilang ako sa mga taong aking inilarawan at kaya naman sanay na rin akong masabihan ng guard sa LRT ng naghuhumindik na: “Psst, alis! Don’t step on the red line!” gayong siya mismo ay naglalakad sa red line na iyon habang sinasabihan ang iba na wag iyong tapakan kahit pa napakaliit na parte lamang ng sapatos nila ang tumatama sa animo’y sagradong lugar para sa mga guard ng LRT. Kung sabagay, safety is still safety so we should abide by the rules. At hindi naman talaga ako nagrereklamo na may sumisita. Natutuwa nga ako eh. Pero hinihiling ko rin na tuwing naninita ang guard na iyon ay may tren na dumating at lumihis sa dapat nitong daanan para matamaan ang sinumang nasa red line. At para rin mahagip ang hipokritong guard.

Pero hindi naman talaga ito tungkol sa mga letseng guard. Tungkol ito sa pagiging isang malaking usisero ko sa mga taong sumasakay o nakasakay na sa tren. Siguro inuusisa din nila ako pero wala na akong pakialam dun kasi sa pag-uusisang ito ako nakapag-iisip tungkol sa mga bagay-bagay. Dito ko napapansin na may mga oras na sobrang dami ng bumababa sa Gil Puyat. Minsan, naman walang bumababa pero may nagtatangkang sumakay at hanggang pagtatangka lang talaga ang nagagawa nila dahil maaari sa dami ng tao o pwede rin namang may mabahong mamang nasa may pinto.

Siyempre, lagi ko ring inuusisa ang mga estudyanteng sumasakay sa LRT mula sa Vito Cruz. Oo, nandito ang La Salle. At oo, hindi na kaila na madaling makilala kung ang pasakay na estudyante ay lasalista o hindi. At ang una ko talagang tanong sa sarili ko ay bakit ba sila sumasakay sa LRT? Pero siguro nga hindi lahat ng lasalista ay may kotse kaya anu bang pakialam ko kung magcommute sila? Bihira rin ang napapansin kong babaeng lasalista marahil ay dahil hindi sila masyadong nagcocommute o kung anu pa man. Basta mas mapapansin mo kapag lalaki. Suot pa lang eh. At talaga namang naglalaway ako sa ganda ng suot nila (mas madalas sa sapatos nila). Lumalabas ang katiting na bahagi ng aking pagkatao na nagnanais ng mga materyal na bagay. Ewan ko ba, basta maganda yung sapatos nung lasalista nararamdaman ko na ang matinding pagkainggit. Haha. Sabayan mo pa ng astig na damit at mapormang pantalon. Parang kala mo pupunta ng isang magarbong pagdiriwang eh samantalang pumasok lang naman siya sa paaralan. At mapapaisip ka pa kung nag-uulit sila ng damit. Kaya nga halata kaagad na lasalista eh. Kasi maporma at galing Vito Cruz.

Siyempre hindi rin mawawala ang tindig mayaman at makikinis na mukha. Hindi mawawala ang pamosong buhok na naka-gel man o hindi ay halatang inaalagaan. At kung may kasama at makikipag-usap, hindi rin mawawala ang pagsasalita ng ingles o di kaya naman ng Filipino na naka-slang o kaya’y tunog mayaman. Maputi man o maitim, lagi nilang tangay ang kakaibang aura na iyon na nagsusumigaw sa mundo na: hoy, mas nakakariwasa ako sayo, kung di man tayo pantay ng katayuan! At siyempre, kung mukha pang nahaluan ng ibang lahi ang taong papasok sa LRT mula sa Vito Cruz, malamang lasalista na rin yun.

At siguro nga kaya natanggal rin kaagad sa listahan ko ng papasukang unibersidad ang la salle. At ito na rin marahil ang dahilan kung bakit kalaunan ay natanggal din sa aking listahan ang ateneo. I just never believed I would be able to keep up with the hype of buying nike shoes (really, really, really cool nike shoes) every once in a while just for wearing something in school. Eh sobrang nasanay kaya ako na t-shirt lang tapos shorts at tsinelas pwede na. At tanggapin na natin, kahit pa sabihin ng ilan na hindi mo naman talaga kailangang gawin iyon at stereotype lang yun, sa tingin ko naging bahagi na iyon ng kultura nila, lalu na sa la salle. Sa bagay, magsisimula din naman ang isang stereotype sa kulturang napapaloob sa isang lugar. Kaya kahit hindi kailangan, may pressure. Eh samantalang, ano bang pakialam nila sa suot mo, lalu na ng teacher mo at ng mga libro o handout na babasahin mo? Isa pa, mababaliw rin siguro ang bulsa ko dahil sa pangangailangang bumili ng mga bagay na lampas limangdaan palagi.

At sa mga nakita kong ito aking napagtanto na putsa, tama yung prof ko sa soc sci! Tarantado ngang talaga ang mga nagsasabing pantay-pantay ang mga tao. Nag-iilusyon pa nga eh, kung tutuusin. At yan na marahil ang kaganapan ng tanging bagay na natutunan ko sa klase namin sa soc sci (oo na, magwawala na ang ibang intarmed dahil nagawa kong may matutunan sa soc sci; di naman niya talaga ito tinuro at parte lang talaga ng mga nabasa namin mula sa mga pinabasa niya).

Ang Soc Sci 1 sa UP Manila ay Behavioral Science. Dito ipinamukha sa amin ng UP na may mga guro ngang talagang mabait naman pero sa hina ng boses at walang kahit anong kasiyahang mapipiga sa kanyang paraan ng pagtuturo, aabot ka sa puntong tulog ka na hindi mo pa alam tapos bigla ka na lang magiging na masakit na ang ulo mo o kaya nama’y naglalaway ka na. Pero wag ka, bawal matulog kaya dapat kahit tulog ka na ay nakabukas pa rin ang mata mo, nakatingin sa kanya.

Dito rin namin natutunan na sa dinami-dami ng hayop dito sa mundo, tao ang pinakamahina. Feel na feel lang talaga natin na tawagin tayong pinakamataas na uri ng hayop pero sa totoo lang, kung survival lang din ang pag-uusapan, wala naman talaga tayong panama. Wala kasi tayong natural instincts eh. Kung baga ang isang pagong, kahit mag-isang lumabas sa itlog at wala naman talagang nagtuturo sa kanya, dahil sa instincts, alam na niya kaagad kung ano ang mga bagay na dapat niyang kainin at kung anu-ano pa. Ang isang gagamba hindi kailangan ng magtuturo para malaman niya na may kakayahan siyang gumawa ng sapot at para malaman niya na ginagamit iyon para humuli ng pagkain. Yun ang wala ang tao. Kaya nga ang isang bata sinusubo kahit ano eh, kasi nagmamasid siya sa mga bagay kung nakakain ba iyon o hindi dahil hindi niya alam. Kaya’t kung walang nagtuturo, hindi niya malalaman ng isang sanggol na kapag lumunok siya ng muriatic acid eh matutunaw ang esophagus niya.

Sinong nagtuturo? Ang mga tao rin. Kaya nga dito pumapasok ang kahalagahan ng pakikipag-impo (okay fine, baka hindi niyo maintindihan, ang ibig sabihin ng pakiki-impo ay socialize o social interact) – upang maituro sa isang tao kung pano maging tao.

Teka, anong tinuturo? Yun ang isang bagay na ginawa ng tao para maihalili sa instincts na wala tayo – ang kultura. Oo, ang kultura. Madalas ngang hindi nabibigyan ng tamang halaga ang salitang ito dahil lagi na lang naiisip ng mga tao na kapag sinabing kultura, ibig sabihin mga katutubong sayaw at kung anu-ano pang katutubo. Pero para maging madali, ang kultura ang kabuuan ng mga kaugalian ng isang lipunan na gumagabay dito para mabuhay. Ganun ito kahalaga. Ito ang nagdidikta sa isang lipunan kung ano ang mga dapat gawin, kainin, at kung anu-ano pa para magpatuloy ang kaayusan at para mabuhay ang isang lipunan. Kaya nga rin iba-iba ang kultura ng mga lipunan sa iba’t-ibang bahagi ng mundo – dahil iba’t-iba rin ang nakikita ng mga taong mahalag para mabuhay sila. Kunwari dito sa Pilipinas, bahagi ng kultura natin ang maligo ng araw-araw dahil isa tayong bansang mayaman sa tubig. Pero para sa mga lugar sa disyerto, malamang ay hindi ito maging isang kaugaliang bahagi ng kanilang kultura dahil sa kawalan nila ng tubig.

At dahil sa ang kultura ng isang lipunan ang nagtataguyod dito upang manatili ang kaganapan ng lipunan, may mga bagay na sadyang mas pinapahalagahan ng isang lipunan kaysa sa ibang bagay. Katulad ng bigas dito sa ating bansa, na mas pinahahalagahan ng ating kultura. Katulad rin ng pagiging makabansa para sa iba’t-ibang lipunang bansa sa mundo. Pinapahalagahan ito ng mga kultura dahil isa itong uri ng pagiging tapat sa bansang kinabibilangan. At dahil sa mga pagpapahalagang ito kaya hindi pantay-pantay ang mga tao.

Natural para sa isang lipunan na pahalagahan pera, lalu pa’t ito ang nagdidikta ng mga kayamanang materyal na maaaring matamo ng isang tao. Isipin mo na lang kung hindi pinapahalagahan ng lipunan ang pera, magkakaroon ng malaking gulo sa kung ano o gaano karami ang dapat makuha ng isang tao. At dahil trabaho ng kultura na gawing maayos ang lipunan, kailangan nitong pahalagahan ang pera. At dahil pinapahalagahan ito, ang marami nito ay mas napapahalagahan din kaysa sa mga wala nito. Kaya kung mas may pera ka, mas may kapangyarihan, mas nakakataas ang turing sa’yo sa lipunan kaysa sa mga dukhangisang kahid isang btuka. At ito, ang simula ng di pagkakapantay-pantay ng tao, na sa totoo lang hindi naman talaga napipigilan.

Kaya nga tarantado ang nagsabing pantay-pantay ang tao dahil hindi naman talaga. Oo, dapat pantay-pantay ang mga tao dito sa mundo, anung lahi ka man o anumang katayuan mo sa buhay. Pero ang punto, hindi tayo pantay-pantay. Sira ulo ka at nahihibang kung sasabihin mo sa isang mayaman na ang karapatan o mga pribilehiyo niya ay karapatan at pribilehiyo mo rin dahil ang totoo, hindi. Hindi kayo pantay kaya ang kapal mo nun kapag sinabi mong karapatan mo rin ang karapatan niya. Marahil sa ibang mga karapatan, oo, pero hindi sa lahat. Oo, dapat karapatan mo rin iyon pero dahil na rin sa kulturang itinalaga ng tao, hindi iyon mangyayari. Hindi pwedeng maging pantay-pantay ang mga tao.

At kaya naman sa tuwing inuusisa ko ang mga lasalistang sumasakay ng LRT, naiisip kong hindi nga talaga kami pantay. Kahit sa mga pribilehiyong natatamasa, sablay na eh. Hindi pantay-pantay ang mga tao.

At kaya rin marahil parte ng curriculum namin sa Intarmed ang asignaturang nabanggit kanina. Siguro kasi, nais ding iparating sa amin ng aming kolehiyo ang puntong ito. Tarantado ang nagsabing pantay-pantay ang mga tao, pero gago ang hindi gagawa ng paraan para hilahin pataas ang mga nasa ibaba niya. Hindi naman kasi ikinukulong ng kultura ang mga tao sa kahirapan. Pwede namang hindi ka manatili, ika nga ng mga bading, na “POORita mirasol” all youre life. Hindi ka nakakulong sa isang social class pang habang buhay. Pwede kang umangat at iangat ng iba.

At yun na marahil ang pinakapunto nito: hindi nga pantay-pantay ang mga tao kaya ano pang ginagawa mo?

A really sincere apology. Hahaha.

I'm starting to hate the fact that Cheska produces a lot of REALLY good entries while all I can come up with is a pathetic apology for an entry. Yes, I apologize to this blog for not really helping it serve its purpose in the world by having good blog entries. I apologize for having so much to write about, but still choosing not to (like a review for the movie "Gabriel," which has a really good concept; I'm not just sure if it jives with theological ideas and whether it is, at any point blasphemous. Still, it really has a good concept, somthing most hollywood movies lack nowadays since they just rip off japanese horror films now.).

So there. I'm just posting, AGAIN, so that at least I would have a post for the month March. Hey, I don't want to openly admit that I'm starting to lose my pasion in writing about just anything! Hehe.

Kidding aside, I do exert effort. I'm applying for the college of medicine's newspaper now. I'm placed no the news com, however, which is irritating because I hate writing in a very rigid manner (heck, even how to write dates have rules!). Seriously, I'm a feature writer by heart. This is torture. They're just lucky they teamed me up with my *ehem*imed*ehem*crush*ehem* which makes writing news, really, really, worthwhile. (Yes, pito, this means 2-3 in favor of me!) :D

Oh, and of course, since this is becoming a great update on what's happening in my life now, I would also like to announce that our batch's summer getaway would be none other than up manila. This means studying STILL when the rest of the college of medicine takes a break. I hate our life-draining curriculum. Haha.

By the way, the end of this year's second summer also marked the end of our last hard math subject (because the last math subject we would have to forcefully take up this summer, which would be easy daw according to the upper years)!! So then again, I love our curriculum. Hehe.

There. Nothing much is happening to my life anyway. It's just always full of "I have to study" mode since my scholarship was almost jeopardized by guess what subject - math! Hay. See! Even updating my blog through an entry about my personal experiences is boring! I seriously have to write again.

By the way, according to my elder sister, Sitti has this great quote about your passion before college would still be your passion after colloge. HAha, sabi ko na eh! One way or another, I'll have that documentary or that Palanca-winning-short story!

Namimiss ko na ang aking pagkabata

Namimiss ko na yung ryan na nagbabasa. Yung pipilliin ang libro at kaalaman kaysa manood ng TV o kaya mag-internet.

Namimiss ko na yung ryan na puno ng curiosity. Yung uhaw pa sa kaalaman at gustong-gusto matuto.

Namimiss ko na yung ryan na optimistic. Yung alam niya na kahit ano pa mangyari, magiging maganda ang kakalabasan.

Namimiss ko na yung ryan na nagpapahinga pero hindi napapagod at tumitigil. Yung hindi pa marunong sumuko sa pag-abot ng pinakamataas na kaya niya.

Namimiss ko na yung ryan na hindi nakukuntento sa kung nasaan siya ngayon. Yung gumagawa ng paraan para mas makatalon ng mataas.

Namimiss ko na yung ryan na laging nakangiti. Yung hindi marunong malungkot kasi alam niya may bukas pa para bawiin ang lahat.

Namimiss ko na yung ryan na hindi kailangan ng kapal ng mukha para humingi ng tulong kasi alam niya na karapat-dapat pa siya – na hindi pa siya nakakahiya.

Namimiss ko na yung dating ako.
Sabi nila organisms survive because they change. Pero hindi pala dahil lang nakalampas ka sa mga isinambulat na pagsubok sa buhay mo, lahat na ng naging pagbabago sa iyo mabuti.

Kaya mo bang sumalungat?

“Biology is destiny” daw.

Pero kung iisipin mo, hindi mo maaaring isigaw ang mga katagang iyan sa isang grupo ng mga tao saan man sa mundo, o kahit dito lang sa Pilipinas. Marami kasi ang hindi sasang-ayon. Marami ang magtataas ng kilay. May mga aayon, oo, at may ilan ding itatanong muna sa iyo kung ano ba ang Biology. Pero ang sigurado ko, may kahit isa lang na magagalit.

Pangungunahan na iyan marahil ng pederasyon ng mga bakla. Tiyak na tataas ang kanilang mga kilay, titilian ka gamit ang rurok ng kanilang vocal chords, at sasabihing isa kang malaking antipatika. Kung mayroon kasing mga taong nagsisilbing isang malaking halimbawa ng mga taong sumasalungat sa idinidikta ng kalikasan – ng biyolohiya – sila na yun panigurado. Para sa kanila, kung idinikta ng kalikasan na dapat ang bagay na lumalawit sa gitna ng kanilang mga binti ay para lang makapagparami ng lahi, pwes salungat sa kalikasan ang kanilang puso at damdamin. Kung sabagay, kung tama si Darwin, kalikasan na mismo ang nagbigay sa tao ng kapangyarihang mag-isip at ibahin ang kalikasang kanyang kinabibilangan. Kung ipinanganak silang lalaki, sino ka para pigiliin siyang maging bakla? Para sa kanila biology is not destiny. Lalu pa’t pinili nilang hindi makulong sa idinidikta nito.

Ang susunod na sisigaw sa iyong mga tenga ng nakaririnding pagtutol, marahil, ay ang mga estudyante, lalu na yung kinamumuhian ang asignaturang ipinipresenta mo bilang dapat ay tadhana ng isang tao. At sa ilang bahagi ng mga taon kung saan nagiging marahas ang ilang propesor dahil gusto nilang ipasaulo ang lima sa pinakamahahabang organ systems mula sa mga kabilang sa phylum Porifera hanggang sa tao, sasali rin sa mga sisigaw sa tenga mo ang ilang estudyante ng Intarmed.

At kung tutuusin, tatakas din ang isang malakas ngunit walang tunog na pagtutol mula sa puso ng ilang estudyante sa mga science high school. Kasama na rin marahil yung iba na sinasabing mas mahusay ang left hemisphere ng utak nila di hamak kaysa sa right hemisphere. Sila yung mga nakukulong sa persepsyon ng iba na dapat ang mga katulad nilang matatalino sa agham, ang maging tadhana habambuhay ay maging bahagi ng kung anumang larangan sa agham. Dahil kung hindi, sayang naman. Sila yung mga gustong kumawala sa idinikta ng kalikasan na, oo nga matalino sila, pero ang puso nila – ang bagay na natutuwa silang gawin – ay nasa larangang ibang-iba at hindi saklaw ng kung anumang kayang gawin ng left hemisphere ng utak nila. Paano kung mas mahal nila ang kanang bahagi ng kanilang utak? Di ba’t karapatan nilang tumaliwas?

Ang pagsigaw mo ring iyon, marahil, ay maka-aabot sa korte. Kakasuhan ka kasi nina Vicki Belo, Manny Calayan, at iba pang mga taong ang sinasabi sa iba’y kaya nilang palitan ang ibinigay ng kalikasan sa kanila. Maitim ka dahil sa dami ng melanin na nilalabas ng iyong melanocytes? Pango ang iyong ilong ayon sa mga genes na ipinasa sa iyo ng iyong mga magulang? Halos pumutok na ang iyong katawan sa taglay nitong taba dahil sa kasipagan ng iyong adipose cells na mag-ipon ng taba? Pwes kaya mong baliktarin ang mga iyan. Basta’t may pera ka na’y kaya mo nang baliktarin ang mga idinidikta ng kalikasan bilang iyong pisikal na kaanyuan. Kaya mo nang baguhin, kahit sandali lang, ang dapat sana’y tinadhana mong hitsura.

At marahil, isa rin ako sa mga tututol. Isa rin ako sa mga hahamon sa iba na tumutol sa isinigaw mo. Kung tama kasi si Darwin, at sa mga susunod pang taon ay hindi na siya sasalungatin ng mga bagong kaalamang maaring pumaibabaw at matuklasan, pwes nararapat ngang tumutol ang bawat tao dito sa mundo sa mga katagang ikinukulong tayo sa idinikta ng kalikasan. Kung tama si Darwin, pwes ayon sa biyolohiya, ang isang hayup ay mabubuhay para sa sarili niyang kaligtasan. Ang hayop mabubuhay kung gagawin nito ang lahat para sa sariling kapakanan. Survival of the fittest nga di ba. Ang isa para lang sa sarili niya dahil kailangan niyang maungusan ang iba nang sa gayon magpatuloy ang lahi niya. Kung tama si Darwin, hayup din tayong mga tao at nananatili ang konsepto ng natural selection kahit hanggang sa atin. Pero ako kasi, naniniwalang hindi tadhana ang biyolohiya dahil para sa akin ang buhay ng tao ay nakalaan para sa buhay ng iba. Nabubuhay ang tao para maging bahagi ng buhay ng iba. Binuhay ang tao para tulungangang payabungin ang buhay ng iba.

Idikta man ng kalikasan na tanging ang nagiisip para sa sarili lamang ang mabubuhay, ang pagsalungat marahil, ang pagsilbi sa iba at pag-alay ng sarili sa iba, ang makapagbibigay ng isang buhay na walang kapantay sa isang tao.

At dun magsisimula ang hamon. Hamon na sumalungat sa kung ano ang idinidikta ng kalikasan. Kasi kung gusto mo ang pagsalungat, kung isa ka sa mga taong rebelde o kaya paborito mo lang talagang sumalungat sa mga batas na itinatakda ng mundo at kahit ng kalikasan sa tao, ang mismong kalikasan sa ganitong pananaw ang pinakamasarap salungatin dahil sa buhay na kaya nitong ibigay sa iyo.

Dahil kung tao ka, kaya mong pumili. Kung tao ka, hindi ka magpapakasasa sa sarili mo dahil kung tama si Darwin, ang mga Homo sapiens sapiens lang ang may ganoong pananaw sa buhay.

Ang tao kasi iba. Marunong sumalungat.