This came about because I am condemning Lipgloss for its utter and unavoidable mushiness. Haha.
Dati kasi may lalim pa ng kaunti ang conflicts. Ngayon, well, haha. It became filled with too much teenage drama na parang hello ang babaw.
Thus, you guys should watch Rakista. Haha. Talagang nagaadvertise ako eh noh. Ang kyut kasi. Gritty at nakakatawa yung mga hirit. Although kapag pinanood mo siya ay magegets mo kagad na medyo deranged at bastos ng milya-milya yung nagsulat nun, haha, maaenjoy mo pa rin siya. I guess because the things that it presents are closer to home compared to that of Lipgloss’s.
---***
So there. This entry also means that I’m still benign. No schoolwork yet. Grabe, I think this is also my first weekend this year that I’m not doing anything (kasi kung hindi may exam ako, kelangan ko magreview for upcoming exams or may trabaho ako during weekends.). Haha. Ang sarap maging bum!
---***
Oh, and Pito speculates that Obama is the antichrist. Pero wala lang naman yun. Possibility lang ata. Or chance. Search niyo na lang sa google.
At naisip ko lang, ano kayang pakiramdam niya kung malaman niya na pinagkakamalan siyang antichrist (given na hindi nga siya yun) ?
---***
Ate Tina asked me to go back to MSC. I was almost tempted to say yes. After all, I have ZERO extra-curricular activity last sem and it would probably hold for this sem. I don’t even have the urge to give much attention to UP One Earth. (Sorry Gel!)
But I decided against it. Haha. I guess the trauma of being looked upon as a project-wrecker still has its toll on me. It wasn’t a good feeling you know. What’s worse was that afterwards, I felt like I didn’t deserve to feel that way anyway.
I don’t even think I’m going to volunteer for MSC next year. I’m fed up with the leadership crap. I don’t believe I have that capability anymore and it’s not like I still need those things for my resume. I’d rather sleep.
Showing posts with label religion. Show all posts
Showing posts with label religion. Show all posts
11.16.2008
1.13.2008
The Three Metors/Earth-destroyers
I had a REALLY disturbing dream last night. Most of the time, I don't remember my dreams, no matter how good they were. But, see, this one's different because it struck me at the right place.
The story starts with me enjoying a carnival/fair/whatever-basta-may-mga-booths with friends ata. For some reason, I went outside and looked at the sky. I saw the moon, or what I thought was the moon. After like 20 seconds, it startled me that the moon was REALLY big. I told someone (can't remember who) about my startling observation. He ignored me because he too made another discovery: apparently, something bigger than my REALLY BIG moon can also be seen at the other direction. And guess what, a smaller version of that thing that looks like Jupiter up close which my friend discovered can also be seen beside it. Startled that there is no apparent hiatus about the three gigantic objects in the sky, we ran back to the fair to tell everyone.
And then all of a sudden I was in my house, watching news reports. After some showbiz news, which startled me at how three objects at the sky were not urgent enough to dismiss talking about showbiz personalities, a news report indicated that the three gigantic objects were in fact, REALLY big meteors crashing to Earth in a matter of minutes. The metors, apparently were not detected by NASA and they just, uhm, suddenly appeared. Amazing.
The rest, I forgot. I remember that two of the meteors crashed on Earth though and I was still alive. But when the third one crashed, there was just light. And the dream ended.
But see, the reason I was able to remember it was because all throughout the dream there was a feeling of extreme fear and regret. But I didn't regret that I would leave the Earth already. I did not fear that the death would hurt.
All I felt was regret that I was not able to confess that much often to help cleanse my sins, that I was such a sinner the other day, that I was not responsible enough to read my Bible, etc. I feared that I was just unworthy to die yet. I knew I wasn't prepared and that the three meteors really came in such a bad timing. I feared not being able to see Him because I deserve not to.
I woke up really scared. Oh yes, I REALLY felt relieved that it was just a dream because I knew I wasn't a good son.
I never knew that that was how it felt like to be so unprepared.
--//--
the gospel today pertained to Jesus' baptism. wala lang. and the priest in our parish elaborated on how important this sacrament is. he also elaborated on what Catholic really means.
wala lang. matagal ko na rin kasing alam na ang ibig sabihin talaga ng "Catholic" ay "universal". so anyone is Catholic. at ngayon ko lang napagtanto na ang stupid ng pagtawag sa hindi Roman Catholics ng "Non-catholic" kasi imposible naman yun eh. universal nga tapos may hindi kasali, ang kulit ah! haha.
The story starts with me enjoying a carnival/fair/whatever-basta-may-mga-booths with friends ata. For some reason, I went outside and looked at the sky. I saw the moon, or what I thought was the moon. After like 20 seconds, it startled me that the moon was REALLY big. I told someone (can't remember who) about my startling observation. He ignored me because he too made another discovery: apparently, something bigger than my REALLY BIG moon can also be seen at the other direction. And guess what, a smaller version of that thing that looks like Jupiter up close which my friend discovered can also be seen beside it. Startled that there is no apparent hiatus about the three gigantic objects in the sky, we ran back to the fair to tell everyone.
And then all of a sudden I was in my house, watching news reports. After some showbiz news, which startled me at how three objects at the sky were not urgent enough to dismiss talking about showbiz personalities, a news report indicated that the three gigantic objects were in fact, REALLY big meteors crashing to Earth in a matter of minutes. The metors, apparently were not detected by NASA and they just, uhm, suddenly appeared. Amazing.
The rest, I forgot. I remember that two of the meteors crashed on Earth though and I was still alive. But when the third one crashed, there was just light. And the dream ended.
But see, the reason I was able to remember it was because all throughout the dream there was a feeling of extreme fear and regret. But I didn't regret that I would leave the Earth already. I did not fear that the death would hurt.
All I felt was regret that I was not able to confess that much often to help cleanse my sins, that I was such a sinner the other day, that I was not responsible enough to read my Bible, etc. I feared that I was just unworthy to die yet. I knew I wasn't prepared and that the three meteors really came in such a bad timing. I feared not being able to see Him because I deserve not to.
I woke up really scared. Oh yes, I REALLY felt relieved that it was just a dream because I knew I wasn't a good son.
I never knew that that was how it felt like to be so unprepared.
--//--
the gospel today pertained to Jesus' baptism. wala lang. and the priest in our parish elaborated on how important this sacrament is. he also elaborated on what Catholic really means.
wala lang. matagal ko na rin kasing alam na ang ibig sabihin talaga ng "Catholic" ay "universal". so anyone is Catholic. at ngayon ko lang napagtanto na ang stupid ng pagtawag sa hindi Roman Catholics ng "Non-catholic" kasi imposible naman yun eh. universal nga tapos may hindi kasali, ang kulit ah! haha.
12.08.2007
Kinder pa lang, sugarol na
Maliit ang mundo. Sobra. Haha. At marahil lalong mapapatunayan yan ng isang tao kapag nasa kolehiyo na siya, kung saan dumaan na siya sa pre-school, elementary, at high school na nagbigay sa kanya ng maraming taong nakahalubilo, naging kaibigan, o kahit nakilala lamang ng minsan. At pagtungtong ng kolehiyo, mas lumalaki ang pagkakataong ang bagong mong kakilala ay kakilala rin ng dati mong kakilala, o kaya’y kaibigan din ng kaibigan mo nung high school, o kaya kapatid ng pinsan ng naging girlfriend mo, o minsan pa yung ano ng ano ng inano mo na aanuhin din ng ano mo. Yung ganung tipo. Parang biglang lahat na lang kayo magkakakunekta. Parang bigla na lang yung akala mo mga kaibigan mo nung high school na walang koneksyon sa buhay mo nung elementary o nung pre-school eh magiging kaibigan ang mga taong naging mahalagang parte ng buhay mo.
Yan ang nangyayari sa akin ngayon. Kaya nga ganyan kahaba ang panimula ng sanaysay na ito eh. Gusto ko kasing magpakaseryoso sa kung ano man ang isusulat ko ngayong gabi. Ay teka madaling araw na pala. Oo, produkto ito ng pagrerebelde ng katawan ko na mag-aral tungkol sa pagdami ng basic unit of life. Pero wala na yung kinalaman dito kaya hindi na ako magpapaliwanag pa.
Ngayong mga panahong ito kasi, kaibigan na ng mga kaibigan ko nung high school ang mga kaibigan ko noong bata pa ako. Kaya naman tuluyan nang nasira ang dating ipinagmamalaki kong “compartmentalized life.” Oo, ang buhay ko noon ay hinahati ko sa iba’t-ibang aspeto: pamilya, eskuwelahan-pre-school, eskuwelahan-elementary, eskuwelahan-high school, malalapit na kaibigan, kaaway, Diyos, atbp. At sinisuguro ko noon na walang dalawang aspeto ang magdadaop. Gusto ko kasi ng ganoon. Para maari akong maging kung sino ang gusto ko kapag kasama ko ang pamilya ko o kaya’y kapag kasama ko ang mga kaibigan ko. Para lang hindi magulo at kaya kong ibahin ang pagkatao ko ng hindi ko na kailangan pang intindihin kung ano ang tingin sa akin ng iba. Para kung pakiramdam ng iba masungit ako tapos gusto ko nang maging mabait, tatalon ako sa ibang aspeto ng buhay ko at iibahin ang aking sarili ng walang kahirap-hirap. Pero wala eh, dahil bilog ang mundo, nasira ang aking nakagawian.
Ayos lang naman talaga. Siguro, sa paglaki ko ay unti-unti na rin akong nasanay na makihalubilo sa mga tao kaya nawalan na ng saysay ang pagiging hati-hati ng buhay ko. Nakakatawa lang kasi ngayon na yung mga kakilala ko nung bata ako, kakilala na rin ng malalapit kong kaibigan. Akalain mo nga naman.
Nung nasa pre-school pa lang ako, tandang-tanda ko noon ang hitsura ng isang babaeng may katabaan at laging nakapulbos. Siya yung tipo ng bata noon na talagang bantay-sarado ang pag-aalaga. Wala naman akong gusto sa kanya noon pero ganun yata talaga kapag bata ka tapos gusto mong maging top 1 kaso lang may humahadlang sa mga pangarap mo. Nauuwi ka sa pagtitig at pagmasid sa taong nakakatalo sa iyo sa larangan ng akademiko at iyong iniisip kung may magic ba ang batang iyon at ang galing-galing niya at na kung mayroon man ay hihingi ka. Ang pagkabata nga naman. Pati pala ako naapektuhan noon. Iniisip ko tuloy kung kusang may pagka-creative ang utak ko noon o may pagka-engot lang talaga ako.
Anu’t-anu pa man, hindi naman naging hadlang ng matagal sa aking mga pangarap ang batang tinutukoy ko dahil isang taon lamang (yata?) ang nagdaan at kinailangan niya nang lumipat ng eskuwelahan na siya namang ikipinalakpak ng aking mga tainga. Pero hindi naman ako isang mumunting demonyito noong mga panahong iyon para hindi man lamang malungkot sa kanyang pag-alis. Oo, para ako noong si Ipo Makunochi na ayaw pakawalan ang pinakamagaling na nakalaban at siyang nakatalo sa akin para magkaroon pa rin ako ng pagkakataong matalo siya. Sa totoo lang, kahit hanggang ngayon, para sa akin ay siya pa rin ang nanatiling pinakamatalinong babaeng nakilala ko kahit na noong pre-school ko lang talaga siya nakilala at isang taon lang kami nagkasama. Ganun kataas ang tingin ko sa kanya noon at hanggang ngayon. Kaya sa likod ng pagkatuwa na may pagkakataon na akong maging top 1 (wala eh, competitive talaga ako noong bata ako wala na tayong magagawa don. haha), nanatili ang pagnanais na sana, malay mo, isang araw, magkita kami ulit.
Ngunit ang dahilan ng pagnanais na iyon ay hindi ang upang magawa kong makipagpatalinuhan sa kanya. Hindi naman ako ganoon kababaw at ka-GC. Tao ako, kung iyong mamarapatin. Ang tunay na dahilan ay dahil bata pa lang kasi kami ni Jaimie, ang pangalan ng matabang batang mapulbos na aking kinukwento, sugarol na kami. Haha.
May pustahan kasi kami noon ni Jaimie. Bata pa lang kasi iyan, kakaiba na ang pananampalataya sa Diyos. Pero magkaiba kami ng relihiyon. Katoliko ako at Protestante yata siya, kung hindi ako nagkakamali. At ang pustahan: Sinong mauunang papasukin sa langit, ang mga Kristiyano o ang mga Katoliko?
Astig noh? Kung tutuusin, maaring maging malalim ang tanong. Pero kung seseryosohin, wala siyang sense. Kung konteksto kasi ang pinag-uusapan, na malamang hindi naman namin alam noon, Kristiyano din ang mga Katoliko at dahil “universal” ang ibig sabihin ng “Catholic”, Katoliko rin lahat ng mga Kristiyano. Mga kinder nga talaga oh, kunwari pa ang lalim ng pinag-uusapan.
Nakakatuwa lang dahil matagal na rin palang panahon ang nakakaraan noong nakipagpustahan ako kay Jaimie. At sa matagal na panahong iyon, nakakatawa rin na mismong ang mga Protestant Christians na nakilala ko sa aking paglaki ang naging mahalagang bahagi ng aking buhay at naging isa sa mga bagay na nagtulak sa akin para kilalanin ang aking sariling relihiyon, paniniwala, at ang nag-iisang Diyos na pareho naming sinasamba, pinasasalamatan, minamahal, at itinataas. Naging isa sila sa mga dahilan kung bakit nagkaroon ng malaking pagbabago sa buhay ko, kung bakit nagkaroon ito ng direksyon, kung bakit mas may kahulugan ito ngayon at kung bakit nasa tamang daan ako ngayon dahil lamang sa pagkakaroon ng malalim na paniniwala sa Kanya. Kung tutuusin kasi, dahil sa iisa naman ang Diyos na sinasamba ng mga Katoliko at Protestante at nagkakaiba na lang talaga sa mga ibang paniniwala at ginagawa, napakadaling makihalubilo sa kanila. At napakasaya noon. Kaya nga taos-puso ang pasasalamat ko na sa pagtahak ko sa buhay na ito, nakatagpo ako ng mga taong katulad nila.
Marahil, yun ang gusto kong sabihin kay Jaimie sakali mang bigyan kami ng pagkakataon na magkita muli, lalu pa’t malapit na rin siyang kaibigan ng aking malapit na kaibigan at kabarkada ngayon. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ako nakalimot sa pustahang dapat sana’y sa muling pagkapiling pa namin sa Kanya aming malalaman kung sino ang panalo. Gusto kong magpasalamat dahil iminulat niya ako sa aking mga responsibilidad sa pagkilala sa aking Ama at sa relihiyong noo’y ipinagtatanggol ko na. Gusto kong ipagmalaki ang taas ng pagtingin ko sa mga nakilala kong katulad naming Kristiyano na may di matinag na pagmamahal sa Kanya. Gusto kong sabihin na napagtanto ko nang walang mananalo sa pustahan namin dahil malamang sabay kaming papapasukin ng Diyos sa Kanyang kaharian bilang pantay Niyang mga anak.
Gusto kong sabihin na masaya ako’t walang matatalo sa pustahan dahil kalauna’y aming mapagtatanto na pareho naman pala kaming alagad ng Diyos at na matagal nang maliit ang mundo dahil konektado kami ng aming paniniwala sa Kanya.
At kaya nga marahil anu’t anu pa man, dahil sa Kanya, maliit ang mundo. Sobra.
Yan ang nangyayari sa akin ngayon. Kaya nga ganyan kahaba ang panimula ng sanaysay na ito eh. Gusto ko kasing magpakaseryoso sa kung ano man ang isusulat ko ngayong gabi. Ay teka madaling araw na pala. Oo, produkto ito ng pagrerebelde ng katawan ko na mag-aral tungkol sa pagdami ng basic unit of life. Pero wala na yung kinalaman dito kaya hindi na ako magpapaliwanag pa.
Ngayong mga panahong ito kasi, kaibigan na ng mga kaibigan ko nung high school ang mga kaibigan ko noong bata pa ako. Kaya naman tuluyan nang nasira ang dating ipinagmamalaki kong “compartmentalized life.” Oo, ang buhay ko noon ay hinahati ko sa iba’t-ibang aspeto: pamilya, eskuwelahan-pre-school, eskuwelahan-elementary, eskuwelahan-high school, malalapit na kaibigan, kaaway, Diyos, atbp. At sinisuguro ko noon na walang dalawang aspeto ang magdadaop. Gusto ko kasi ng ganoon. Para maari akong maging kung sino ang gusto ko kapag kasama ko ang pamilya ko o kaya’y kapag kasama ko ang mga kaibigan ko. Para lang hindi magulo at kaya kong ibahin ang pagkatao ko ng hindi ko na kailangan pang intindihin kung ano ang tingin sa akin ng iba. Para kung pakiramdam ng iba masungit ako tapos gusto ko nang maging mabait, tatalon ako sa ibang aspeto ng buhay ko at iibahin ang aking sarili ng walang kahirap-hirap. Pero wala eh, dahil bilog ang mundo, nasira ang aking nakagawian.
Ayos lang naman talaga. Siguro, sa paglaki ko ay unti-unti na rin akong nasanay na makihalubilo sa mga tao kaya nawalan na ng saysay ang pagiging hati-hati ng buhay ko. Nakakatawa lang kasi ngayon na yung mga kakilala ko nung bata ako, kakilala na rin ng malalapit kong kaibigan. Akalain mo nga naman.
Nung nasa pre-school pa lang ako, tandang-tanda ko noon ang hitsura ng isang babaeng may katabaan at laging nakapulbos. Siya yung tipo ng bata noon na talagang bantay-sarado ang pag-aalaga. Wala naman akong gusto sa kanya noon pero ganun yata talaga kapag bata ka tapos gusto mong maging top 1 kaso lang may humahadlang sa mga pangarap mo. Nauuwi ka sa pagtitig at pagmasid sa taong nakakatalo sa iyo sa larangan ng akademiko at iyong iniisip kung may magic ba ang batang iyon at ang galing-galing niya at na kung mayroon man ay hihingi ka. Ang pagkabata nga naman. Pati pala ako naapektuhan noon. Iniisip ko tuloy kung kusang may pagka-creative ang utak ko noon o may pagka-engot lang talaga ako.
Anu’t-anu pa man, hindi naman naging hadlang ng matagal sa aking mga pangarap ang batang tinutukoy ko dahil isang taon lamang (yata?) ang nagdaan at kinailangan niya nang lumipat ng eskuwelahan na siya namang ikipinalakpak ng aking mga tainga. Pero hindi naman ako isang mumunting demonyito noong mga panahong iyon para hindi man lamang malungkot sa kanyang pag-alis. Oo, para ako noong si Ipo Makunochi na ayaw pakawalan ang pinakamagaling na nakalaban at siyang nakatalo sa akin para magkaroon pa rin ako ng pagkakataong matalo siya. Sa totoo lang, kahit hanggang ngayon, para sa akin ay siya pa rin ang nanatiling pinakamatalinong babaeng nakilala ko kahit na noong pre-school ko lang talaga siya nakilala at isang taon lang kami nagkasama. Ganun kataas ang tingin ko sa kanya noon at hanggang ngayon. Kaya sa likod ng pagkatuwa na may pagkakataon na akong maging top 1 (wala eh, competitive talaga ako noong bata ako wala na tayong magagawa don. haha), nanatili ang pagnanais na sana, malay mo, isang araw, magkita kami ulit.
Ngunit ang dahilan ng pagnanais na iyon ay hindi ang upang magawa kong makipagpatalinuhan sa kanya. Hindi naman ako ganoon kababaw at ka-GC. Tao ako, kung iyong mamarapatin. Ang tunay na dahilan ay dahil bata pa lang kasi kami ni Jaimie, ang pangalan ng matabang batang mapulbos na aking kinukwento, sugarol na kami. Haha.
May pustahan kasi kami noon ni Jaimie. Bata pa lang kasi iyan, kakaiba na ang pananampalataya sa Diyos. Pero magkaiba kami ng relihiyon. Katoliko ako at Protestante yata siya, kung hindi ako nagkakamali. At ang pustahan: Sinong mauunang papasukin sa langit, ang mga Kristiyano o ang mga Katoliko?
Astig noh? Kung tutuusin, maaring maging malalim ang tanong. Pero kung seseryosohin, wala siyang sense. Kung konteksto kasi ang pinag-uusapan, na malamang hindi naman namin alam noon, Kristiyano din ang mga Katoliko at dahil “universal” ang ibig sabihin ng “Catholic”, Katoliko rin lahat ng mga Kristiyano. Mga kinder nga talaga oh, kunwari pa ang lalim ng pinag-uusapan.
Nakakatuwa lang dahil matagal na rin palang panahon ang nakakaraan noong nakipagpustahan ako kay Jaimie. At sa matagal na panahong iyon, nakakatawa rin na mismong ang mga Protestant Christians na nakilala ko sa aking paglaki ang naging mahalagang bahagi ng aking buhay at naging isa sa mga bagay na nagtulak sa akin para kilalanin ang aking sariling relihiyon, paniniwala, at ang nag-iisang Diyos na pareho naming sinasamba, pinasasalamatan, minamahal, at itinataas. Naging isa sila sa mga dahilan kung bakit nagkaroon ng malaking pagbabago sa buhay ko, kung bakit nagkaroon ito ng direksyon, kung bakit mas may kahulugan ito ngayon at kung bakit nasa tamang daan ako ngayon dahil lamang sa pagkakaroon ng malalim na paniniwala sa Kanya. Kung tutuusin kasi, dahil sa iisa naman ang Diyos na sinasamba ng mga Katoliko at Protestante at nagkakaiba na lang talaga sa mga ibang paniniwala at ginagawa, napakadaling makihalubilo sa kanila. At napakasaya noon. Kaya nga taos-puso ang pasasalamat ko na sa pagtahak ko sa buhay na ito, nakatagpo ako ng mga taong katulad nila.
Marahil, yun ang gusto kong sabihin kay Jaimie sakali mang bigyan kami ng pagkakataon na magkita muli, lalu pa’t malapit na rin siyang kaibigan ng aking malapit na kaibigan at kabarkada ngayon. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ako nakalimot sa pustahang dapat sana’y sa muling pagkapiling pa namin sa Kanya aming malalaman kung sino ang panalo. Gusto kong magpasalamat dahil iminulat niya ako sa aking mga responsibilidad sa pagkilala sa aking Ama at sa relihiyong noo’y ipinagtatanggol ko na. Gusto kong ipagmalaki ang taas ng pagtingin ko sa mga nakilala kong katulad naming Kristiyano na may di matinag na pagmamahal sa Kanya. Gusto kong sabihin na napagtanto ko nang walang mananalo sa pustahan namin dahil malamang sabay kaming papapasukin ng Diyos sa Kanyang kaharian bilang pantay Niyang mga anak.
Gusto kong sabihin na masaya ako’t walang matatalo sa pustahan dahil kalauna’y aming mapagtatanto na pareho naman pala kaming alagad ng Diyos at na matagal nang maliit ang mundo dahil konektado kami ng aming paniniwala sa Kanya.
At kaya nga marahil anu’t anu pa man, dahil sa Kanya, maliit ang mundo. Sobra.
3.05.2007
Alam mo ba ang ibig sabihin ng "frustration"?
the past weeks have proven to me what frustration really is. ang dami kong ninais na makuha at makamit na hindi ko naaninag kahit konti. ang dami kong pinaghirapan na hindi nabigyan ng tamang justification. may mga bagay na akal ko ayan na, pero hindi pala.
no, this is not an entry to rant about life, about pisay, about whatever because once, in my entire life, the frustations did not own me at all. i own them.
"If you can let go of it, you own it. If you can't let go of it, it owns you." - sir vlad
somehow, the pains, no matter how intense they were, mattered no more. there were no bruises, no scars, nothing.
para akong may shield. parang everytime na may bad news na dadating, everytime may frustration na bago, someone would whisper in my ears: "kaya mo yan."
thanks God. I love you so much.
no, this is not an entry to rant about life, about pisay, about whatever because once, in my entire life, the frustations did not own me at all. i own them.
"If you can let go of it, you own it. If you can't let go of it, it owns you." - sir vlad
somehow, the pains, no matter how intense they were, mattered no more. there were no bruises, no scars, nothing.
para akong may shield. parang everytime na may bad news na dadating, everytime may frustration na bago, someone would whisper in my ears: "kaya mo yan."
thanks God. I love you so much.
1.15.2007
Defending a faith
haha. i know my sister would still not stop reading my blog.
sige nga. ate rhea, basahin mo 'to :)
WARNING: The following text contains religious matters. If easily offended by such, please stop reading. PLEASE respect the opinion, the beliefs and the religion of the writer regarding this.
wala lang. naalala ko lang kasi yung kwento nung isang preacher nung retreat. yung tungkol dun sa isang lalaki na hinostage. tapos habang nakakulong siya at binabantayan nung hostage takers niya, ginawa niya ang lahat para magkaroon ng holy life - as in araw-araw siyang nagdadasal and all. tapos isang araw, nanaginip siya na nakatayo siya sa harap ni God. Nandun din yung isa sa mga hostage takers niya. Tapos tinuro siya nung nanghostage sa kanya at sinabing: "Ayan God oh. Siya yung taong hindi ako tinulungang makalapit sa'yo."
So nagulat yung lalaki. Akalain mo ba namang mukhang hinihiling pa ni God sa kanya ba ilapit niya yung mga nanghostage sa kanya kay God. E di ang hirap naman nun, di ba? Ang out-of-place tingnan na pagdadasalin mo yung mga, supposedly, "bad guys" dun sa storya. Pero, ayun, ginawa pa rin nung lalaki yung kagustuhan ni God. Eventually, nagawa naman niya at nagdadasal na sila nung mga hostage-takers niya ng sabay.
Ayun. Moral of the story: "Are you helping the people around you to be closer to God? Or are you doing nothing at all and letting them be?"
Dahil dito kaya sobrang thankful ako kay God sa pagbibigay niya sa akin ng mga kaibigan na may mga matatatag na faith at hihilahin ka pataas, papunta sa Kanya.
So anong kinalaman ng kapatid ko dito?
Well, I know my sister is starting to be lenient to another religion. Christian pa rin naman. Protestant. At maganda naman epekto sa kanya. And there's nothing wrong with that. Pero yun nga. Naalala ko yung kwento na kababanggit ko lang. At yung mga sinabi ni Rob na para sa mga taong hindi kinagisnan ang Catholicism, hindi kasalanan ang maging parte ng ibang religion. Kumbaga kung ang pamilya niyo eh likas na protestante at hindi niyo naman talaga nakilala kailan man ang pagiging katoliko, hindi iyon kasalanan.
Pero kung Katoliko ka, tapos lilipat ka sa ibang relihiyon, kasalanan yun. At, well, ayoko namang magkasala ang kapatid ko.
Kasi, masyado nating minamaliit ang Catholic Chruch, in the first place. Dahil na rin siguro sa The Da Vinci Code at kung anu-ano pang controversy, masyado nang nadumihan yung pangalan ng Simbahang Katoliko. Pakiramdam ko tuloy ang tngin ng iba sa relihiyon ko ay isang malaking joke.
But in the first place, the Catholic Church is the only Church founded by Christ, Himself. So if you have a strong belief in Christ, why are you doubting the Catholic Church?
Dyan papasok ang linyang: "Wala naman sa bible yan eh!" As in lahat na lang ata ng ginawa ng Simbahan, sinabihan ng linyang yan. But, then again, yung mga salita naman sa Bible kelangan pa rin ng interpretation, di ba? Kasi galing kay God yun. At yung knowledge ni God ay hindi kayang pantayan ng sinumang tao. Kaya kung anu man ang sabihin niya, yung makukuha lang natin o maiintindihan dun eh konti lang. Parang kapag nagsalita si einstein tungkol sa nuclear bomb. Malamang mawala tayo sa katinuan kapag sinubukan nating intindihin ang mga sinabi niya. Kaya kelangan natin ng isang interpreter na magsasabi sa atin na: nakakamatay ang atomic bomb.
Kaya sa Salita ng Diyos, kelangan pa rin natin ng interpreter. At isa yun sa mga trabaho ng Catholic Church - ang maging SOLE interpreter ng Salita ng Diyos. And being the Church founded by Christ, siyempre nandyan yung Holy Spirit para gabayan ang Simbahan sa trabaho na to.
Oo, lahat ng bagay na sinasabi ng iba na "wala sa Bible" ay interpretation ng Catholic Church. At buong puso akong naniniwala (with all due respect to all other religions), na ito ang tamang interpretasyon.
It's a shame the Catholic youth, somehow, tend to be blind when it comes to their own religion. Lagi na lang pag sinabing Catholic, para sa karamihan: corrupt, masyadong traditional, wala sa bible ang pinaggagagawa, etc. Ang pathetic. Kasi mas tinitingnan yung mga dark spots ng Catholic Church kesa sa kung ano talaga ito.
(Para kay Ate Rhea. Pasintabi sa ibang relihiyon ulit. Inuulit ko, opinyon at paniniwala ko ito.)
Tsaka hindi ako naniniwala sa sinabi mo na kapag Evangelical ka eh magiging mas religious / spiritual ka or something like that. Walang epekto ang relihiyon kapag talagang naniniwala ka sa Diyos. I have proven that. I have classmates that praise so wholeheartedly that you would feel their intense love for Christ. They also read the Bible. Hindi man nila saulo, they still do read the Bible. Hindi rin sila "traditional" mag-isip, kagaya ng iniisip ng marami. Moreover, they're all Catholics.
Hindi pa ako magaling sa pageexplain at pagdedefend. Madami pa kasi akong nakalimutan sa mga sinabi ni Rob (na, btw, ay inexplain sa kanya ng chaplain ng Pisay. :) ). Ayun. Eto na yung tulong ko. You still have the choice. I have made mine, already, and I'm happy about it. Gusto ko lang na, at least, may ginawa ako tungkol dito. :) Gud lak. :)
Masaya ako at naging Katoliko ako. Lalu na nung mas nabuksan yung isip ko sa kung ano ang totoo tungkol sa relihiyon. At mas lalu na nung binigyan ako ni God ng mga taong tutulong sakin para mas maintindihan ko 'to.
Kaya, God, salamat sa mga hinostage ko ah. :)
sige nga. ate rhea, basahin mo 'to :)
WARNING: The following text contains religious matters. If easily offended by such, please stop reading. PLEASE respect the opinion, the beliefs and the religion of the writer regarding this.
wala lang. naalala ko lang kasi yung kwento nung isang preacher nung retreat. yung tungkol dun sa isang lalaki na hinostage. tapos habang nakakulong siya at binabantayan nung hostage takers niya, ginawa niya ang lahat para magkaroon ng holy life - as in araw-araw siyang nagdadasal and all. tapos isang araw, nanaginip siya na nakatayo siya sa harap ni God. Nandun din yung isa sa mga hostage takers niya. Tapos tinuro siya nung nanghostage sa kanya at sinabing: "Ayan God oh. Siya yung taong hindi ako tinulungang makalapit sa'yo."
So nagulat yung lalaki. Akalain mo ba namang mukhang hinihiling pa ni God sa kanya ba ilapit niya yung mga nanghostage sa kanya kay God. E di ang hirap naman nun, di ba? Ang out-of-place tingnan na pagdadasalin mo yung mga, supposedly, "bad guys" dun sa storya. Pero, ayun, ginawa pa rin nung lalaki yung kagustuhan ni God. Eventually, nagawa naman niya at nagdadasal na sila nung mga hostage-takers niya ng sabay.
Ayun. Moral of the story: "Are you helping the people around you to be closer to God? Or are you doing nothing at all and letting them be?"
Dahil dito kaya sobrang thankful ako kay God sa pagbibigay niya sa akin ng mga kaibigan na may mga matatatag na faith at hihilahin ka pataas, papunta sa Kanya.
So anong kinalaman ng kapatid ko dito?
Well, I know my sister is starting to be lenient to another religion. Christian pa rin naman. Protestant. At maganda naman epekto sa kanya. And there's nothing wrong with that. Pero yun nga. Naalala ko yung kwento na kababanggit ko lang. At yung mga sinabi ni Rob na para sa mga taong hindi kinagisnan ang Catholicism, hindi kasalanan ang maging parte ng ibang religion. Kumbaga kung ang pamilya niyo eh likas na protestante at hindi niyo naman talaga nakilala kailan man ang pagiging katoliko, hindi iyon kasalanan.
Pero kung Katoliko ka, tapos lilipat ka sa ibang relihiyon, kasalanan yun. At, well, ayoko namang magkasala ang kapatid ko.
Kasi, masyado nating minamaliit ang Catholic Chruch, in the first place. Dahil na rin siguro sa The Da Vinci Code at kung anu-ano pang controversy, masyado nang nadumihan yung pangalan ng Simbahang Katoliko. Pakiramdam ko tuloy ang tngin ng iba sa relihiyon ko ay isang malaking joke.
But in the first place, the Catholic Church is the only Church founded by Christ, Himself. So if you have a strong belief in Christ, why are you doubting the Catholic Church?
Dyan papasok ang linyang: "Wala naman sa bible yan eh!" As in lahat na lang ata ng ginawa ng Simbahan, sinabihan ng linyang yan. But, then again, yung mga salita naman sa Bible kelangan pa rin ng interpretation, di ba? Kasi galing kay God yun. At yung knowledge ni God ay hindi kayang pantayan ng sinumang tao. Kaya kung anu man ang sabihin niya, yung makukuha lang natin o maiintindihan dun eh konti lang. Parang kapag nagsalita si einstein tungkol sa nuclear bomb. Malamang mawala tayo sa katinuan kapag sinubukan nating intindihin ang mga sinabi niya. Kaya kelangan natin ng isang interpreter na magsasabi sa atin na: nakakamatay ang atomic bomb.
Kaya sa Salita ng Diyos, kelangan pa rin natin ng interpreter. At isa yun sa mga trabaho ng Catholic Church - ang maging SOLE interpreter ng Salita ng Diyos. And being the Church founded by Christ, siyempre nandyan yung Holy Spirit para gabayan ang Simbahan sa trabaho na to.
Oo, lahat ng bagay na sinasabi ng iba na "wala sa Bible" ay interpretation ng Catholic Church. At buong puso akong naniniwala (with all due respect to all other religions), na ito ang tamang interpretasyon.
It's a shame the Catholic youth, somehow, tend to be blind when it comes to their own religion. Lagi na lang pag sinabing Catholic, para sa karamihan: corrupt, masyadong traditional, wala sa bible ang pinaggagagawa, etc. Ang pathetic. Kasi mas tinitingnan yung mga dark spots ng Catholic Church kesa sa kung ano talaga ito.
(Para kay Ate Rhea. Pasintabi sa ibang relihiyon ulit. Inuulit ko, opinyon at paniniwala ko ito.)
Tsaka hindi ako naniniwala sa sinabi mo na kapag Evangelical ka eh magiging mas religious / spiritual ka or something like that. Walang epekto ang relihiyon kapag talagang naniniwala ka sa Diyos. I have proven that. I have classmates that praise so wholeheartedly that you would feel their intense love for Christ. They also read the Bible. Hindi man nila saulo, they still do read the Bible. Hindi rin sila "traditional" mag-isip, kagaya ng iniisip ng marami. Moreover, they're all Catholics.
Hindi pa ako magaling sa pageexplain at pagdedefend. Madami pa kasi akong nakalimutan sa mga sinabi ni Rob (na, btw, ay inexplain sa kanya ng chaplain ng Pisay. :) ). Ayun. Eto na yung tulong ko. You still have the choice. I have made mine, already, and I'm happy about it. Gusto ko lang na, at least, may ginawa ako tungkol dito. :) Gud lak. :)
Masaya ako at naging Katoliko ako. Lalu na nung mas nabuksan yung isip ko sa kung ano ang totoo tungkol sa relihiyon. At mas lalu na nung binigyan ako ni God ng mga taong tutulong sakin para mas maintindihan ko 'to.
Kaya, God, salamat sa mga hinostage ko ah. :)
8.18.2006
Recieve the gift.
grabe ang econ. i never thought dun pa sa econ class ko marerealize na sobrang mahal ako ni God. haha.
yun na ang favorite econ class ko. as in sobra. wow. wow.
grabe, pwede nang preacher si sir vlad. kasi kahit hindi niya alam at talagang nagdidiscuss lang naman talaga siya, ang lakas ng impact sa mga taong katulad ko.
i think i'm starting to receive the gift that i asked for during the camp. wow. sana tuloy-tuloy na. ang sarap ng pakiramdam eh.
receive the gift, ryan. recieve the gift. binayaran Niya yan para sayo. tatanggapin mo na lang. wow.
One way. Jesus.
8.14.2006
Lord, you're more than enough for me.
yfc na ko. haha. astig. este chada pala.
Thanks God. For the camp. And for making way for me to change everything about me.
100% pure. pramis. i'll try my best.
And now that You're near, everything is different. Everything so different, Lord. I know I'm not the same; my life You've changed. I want to be with You. I WANT TO BE WITH YOU.
